خانومچه

ساعت سه بعد از نیمه شب است. بی‌خوابی شدیدا زده به سرم. نتیجه‌ی اخلاقی اینکه نگذارید کارهای دانشگاهتان آنقدر عقب بیفتد که از فکرش شبها بی‌خواب شوید! البته اگر بخواهیم با دید مثبت و خانومچه‌ای به قضیه نگاه کنیم علت بی‌خوابی تغییر و تحولات اساسی در زندگی تحصیلی بنده است. بالاخره بعد از سالها به این نتیجه رسیدم که با یللی تللی و روزی ده ساعت خواب کسی فارغ‌التحصیل نمی‌شود! یک عامل لگدزننده در کون بنده فارغ‌التحصیلی آقای دوست‌پسر بود. به قول خودش: «پیش خودت فکر کردی اگر این می‌تونه پس من هم می‌تونم.» و این را غلیظ می‌گوید. البته اصل ماجرا اینست که هیچ خوشم نیامد که فازهای زندگیمان متفاوت شد. تا چند ماه پیش هر دومان دانشجوهای تنبل بدبختی بودیم که روی کارت دانشجوییمان ارقامی نجومی که همان شماره‌ی ترم تحصیلی باشد خودنمایی می‌کردند و فک هر موجود زنده‌ای را به افتادن وامی‌داشتند. بعد دقیقا نفهمیدم چی شد و چه اتفاقی افتاد و چی خورد توی سر آقای دوست‌پسر و یا کدوم ککی افتاد تو تنبونش که ناگهان در عرض یک ترم چند تا امتحان داد و پایان‌نامه نوشت و با نیش باز و نمره‌ی وقیحانه‌ی ۱/۳ که یه چیزی تو مایه‌های همان ۱۹/۷۵ خودمان باشد، برای همیشه از دانشگاه بیرون اومد. حالا من همچنان دانشجوی تنبل با رقم نجومی روی کارتم هستم و او یک کارمند باوجدان و وظیفه‌شناس حال بهم‌زن که حتی وقتی مریضه می‌ره سرکار!!!

راستی گفتم مریض. اه بابا این چه وضعیه؟ همه که مریض شدند باز. از جیران (برای تو) گرفته تا زیتون و خودم و آقای دوست‌پسر و… ولی احتمالا همین‌قدر که آنفلوآنزای خوکی نباشه باید خدا رو شکر کنیم! چقدر از این فصل مریضی بدم میاد.

راستی گفتم بدم میاد یادم افتاد که من هنوز یک نوشته به شهربانوی عزیز مقروضم که قرار است در آن بنویسم از چی بدم میاد و چی دوست دارم. شهربانو جان واقعا شرمنده. یک عالمه کار و درس داشتم و کلا هم انتخابش کار سختیه ولی سعی خودم را خواهم کرد.

راستی گفتم سعی یادم افتاد که هرچی سعی کردم نتونستم آقا کیوان رو راضی کنم که یه آخر هفته بیاد دهات ما. البته حق داره‌ها. من هم اگر بودم پا نمی‌شدم برم خونه‌ی کسی که نمی‌شناسم. ولی وقتی خوندم که نیک‌آهنگ با دوستهای فیس‌بوکیش می‌ره بستنی می‌خوره خوب حسودیم شد. چرا من نتونم؟ البته تقصیر این تنبلی هم هست. اگر توی این یکی دو سال چهار تا کامنت برای کیوان گذاشته بودم، حداقل الان پیش خودش فکر نمی‌کرد که این خانومچه کیه و از زیر کدوم بته‌ای سبز شد؟ فعلا دلمان را به این خوش کرده‌ایم که کسانی هم هستند که اگر گذرشون به آلمان می‌افتاد حاضر بودند بیان دیدنمان، مثلا جیران و شب‌گیر و الیزه. مگه نه بچه‌ها؟

راستی براتون بگم که آقای دوست‌پسر چند روزی شده بود «کوین تنها در خانه» چون من رفته بودم یه شهر دیگه کار داشتم. آقا گند زد به ظرف و ظروفمان! به جای پودر ماشین ظرفشویی ورداشته پودر ماشین لباسشویی ریخته توی ماشین ظرفشویی. حالا خوب شد آشپزخونه‌مون رو کف برنداشت! شاید هم می‌خواست تلافی اون پیرهنش رو که من صورتیش کردم دربیاره! راستی من به این نتیجه رسیدم که خیلی خوبه آدم همیشه سرش شلوغ باشه و هزار تا کار مهم و استرس داشته باشه و خونه نباشه. مثلا همین پریروزا که من نبودم آقای کوین تنها در خانه تمام خونه رو جاروبرقی کشیده و لباسها رو هم شسته. (الان لازم به توضیحه که منظورم این نیست که در حالت عادی اینها وظایف من باشه و ما تقسیم کار داریم؟) فکر می‌کنم بدم نمیاد از اونهایی بشم که روزی ده دوازده ساعت بیرون کار می‌کنن. تصور کنین من کت دامن بپوشم و با یک کیف چرمی و از این لیوانهای قهوه‌ی مقوایی برای تو راه تند و تند توی خیابون را برم و از این جلسه مهم به جلسه‌ی بعدی… ولی نه! نمیشه! امکان نداره این آقای گیاهخوار خدای حمایت از حیوانات بذاره من کیف چرمی دستم بگیرم! خوب اشکال نداره، همین دانشجو تنبله می‌مونم.

راستی گفتم حیوانات، شما می‌دونستید که سگها وقتی خوشحال می‌شن و دم تکون می‌دن دهنشون رو هم باز می‌کنن که نفس نفس بزنن؟ البته سگها اکثر مواقع دهنشون بازه ولی موضوع وقتی جالب می‌شه که پای استخون بیاد وسط. سگها معمولا یه استخون دارن که باهاش دندونهاشون رو می‌سابن و براشون حکم گنج داره. البته در این دوره زمونه‌ی مدرن و در کشورهای پیشرفته‌ی جهان مسلما دیگه به سگها استخون واقعی نمی‌دن! یه چیزی شکل استخون می‌دن که مواد مقوی و لازم برای دندونها رو داشته باشه و در ضمن سگ بدبخت گول بخوره و خوشحال و خندان دندونهاش رو مسواک بزنه. حالا فرض کنید شما دوست این سگ نازنازی هستید و در حالیکه داشته دندونهاش رو مسواک می‌زده شما وارد شدین. مسلما اون خیلی خوشحال میشه که شما اومدین دیدنش و می‌خواین بهش غذا بدین و باهاش بازی کنین و ببرینش بیرون (چون از نظر اون وجود شما به جز اینها دلیل دیگه‌ای نمی‌تونه داشته باشه) و بدو بدو میاد که به شما سلام کنه. بعد به علت نفس نفس زدن دهنش باز می‌مونه و استخونش می‌افته جلوی پای شما. انسانهای خنگ خودمحور هم، البته بلا نسبت شما، فکر می‌کنن که این یعنی «من خیلی دوستت دارم. بیا استخونم مال تو! بهت هدیه‌اش می‌دم.» بعد میان استخون رو بردارن و اونجاست که سگ بدبخت گه‌گیجه می‌گیره و دیگه دنیا رونمی‌فهمه چون دوستش حمله کرده به گنجش! دیگه بستگی به شخصیت سگ دوست شما داره که سعه‌ی صدر داشته باشه یا اینکه یه نیمچه گازی ازتون بگیره. ولی در هر دو حالت اصلا خوشش نیومده که استخونش رو دزدیدن.

راستی من کلی حرفهای اجتماعی سیاسی، روشنفکری، فمینیستی داشتم که متاسفانه به علت بی‌خوابی، بیماری و گرسنگی ساعت چهار صبح اونها رو معوق می‌کنم به فرصتی دیگر.

مخلص شما خانومچه‌ی خل و چل

دیروز رفتم کتابفروشی ایرانی. نه اینکه فکر کنید من خیلی کتابخونم. نه! رفته بودم کارت تلفن بخرم. البته من عاشق کتابم ولی اینجا کتاب گرونه. از طرف دیگه هم کتابخونه‌ی من پر از کتابهاییه که نخوندم. به خودم می‌گم اول اینها رو بخون بعد برو باز بخر! ولی خوب آدم با چشم بسته که نمی‌تونه بره تو کتابفروشی و بگه آقا کارت تلفن پرسپولیس دارین؟ بعد با چشم بسته کیف پولش رو دربیاره و با چشم بسته … خوب نمیشه! آخه این آقای کتابفروش فک و فامیل من رو می‌شناسه. باید به آبروی اونها رحم می‌کردم یا نه؟ خلاصه این با چشم باز کارت خریدن کار دستم داد. چشمم افتاد به کتاب خوشگل خانم پیاده‌رو. هیچی دیگه، مگه می‌شد ازش گذشت؟ گرفتیم و بعد هم رومون رو اونور کردیم که یعنی ما سی دی ایلوسیون شاهین نجفی را ندیدیم که بالای قفسه‌ی سی دی ها به شدت چشمک می‌زد. توی دلمان گفتیم «ماه دیگه!» و اومدیم بیرون.

می‌دونم که محتویات کتاب مهمتره ولی بگذارید یک کمی هم از بر و روش براتون بگم: خوش رنگ، خوش دست، جلد باحال، کاغذها سفید و لطیف و ضخیم. یعنی حتی اگر سواد خوندن هم نداشتم فقط با شکل و قیافه و جنس کتاب کلی حال کرده بودم.

در وصف محتویات کتاب همین‌قدر بگم که چنان کله‌ام را توش فرو برده بودم که از ایستگاهی که باید از قطار پیاده و سوار اتوبوس می‌شدم گذشتیم. فعلا ۴۰ صفحه از کتاب رو خوندم. خیلی دوستش دارم. طراحیهای توکا نیستانی رو هم دوست دارم. یکی از داستانها رو هم نفهمیدم. شاید هم فهمیدم. شاید نباید همیشه دنبال پایان و منظور و هدف گشت. شاید هدف همین بود که من فکر کنم «ااا…پس بقیه‌اش کو؟» و بعد توی ذهنم برای خودم خیالبافی کنم که اون موشه دیگه نمیره اونجا و توی اون تله‌ی وحشتناک چسبی نمی‌افته و زندگی خوبی با بچه موشهایش خواهد داشت. دختر هم دیگر نمی‌ترسد و با کولرساز قهوه می‌خورد و راجع به خالکوبیهایش می‌پرسد.

در یکی از داستانها هم آیدا خودش رو به عنوان نویسنده‌ی داستان قاطی ماجرا می‌کنه. از این فاصله‌سازی خیلی خوشم اومد. از اینکه نویسنده به خواننده می‌گه من دارم این رو می‌نویسم، دلم می‌خواد اینجوری باشه! یعنی فقط کم مونده بگه به تو چه! ولی شنیدن کی بود مانند خواندن؟ خودتون باید بخونین. به سلامتی برای دانلود هم توی وبلاگش گذاشته، البته برای اونهایی که ساکن ایرانند. چقدر خوشحالم که من از این وسوسه جون سالم به در بردم.

خلاصه اینکه بعد از مدتها احساس کردم دلم می‌خواد هیچ کاری نکنم و فقط بخونم.

شبی که صبحش نوشته‌ی بالا رو نوشتم:

امروز شهر باریک تو کیفم بود و توی راه می‌خوندم. موقع برگشتن از سر کار مترو رو اشتباهی سوار شدم و از یه محله‌ی دیگه سر درآوردم! خلاصه هر کاری می‌کنید بکنید ولی این کتاب رو توی قطار نخونید!

نوشته‌ی زیر نوشته‌ی یه خانومچه‌ی ندید بدیده که بعد از مدتها زندگی در یه اتاق دانشجویی، حالا هم یه خونه با چند تا اتاق و آشپزخونه داره و هم از تنهایی دراومده. فکر کنم دارم اینها رو می‌نویسم که خودم بعدا یادم نره و برای همین به احتمال خیلی زیاد این نوشته برای شما اصلا جالب نیست.

کشف کردم که آقای دوست‌پسر موقع کار فحش  می‌ده.  نه که به کسی فحش بده، همین جوری الکی، کافیه یه پیچی مهره‌ای چیزی درست وصل نشه، به زمین و زمان بد و بیراه می‌گه. اصولا هم پسیمیست‌ترین آدم روی زمینه، از مدل «من می‌دونم! ما همه می‌میریم. کره‌ی زمین همین الان منفجر می‌شه. من می‌دونم!»

بدبختی از اونجا شروع می‌شه که آدم حرفهای معاملات‌ملکیه رو باور می‌کنه. بعد که وارد خونه می‌شه و باید عملا با مشکلات دست و پنجه نرم کنه شروع می‌کنه فحش دادن و بد و بیراه به صاحب‌خونه و معاملات ملکیه! اگر دستم  به صاحب‌خونه می‌رسید…  مثلا خونه  رو نوسازی کردن! والا این خونه‌ای که ما دیدیم که تمام دیوارها و زمینش کج و معوجه! محض رضای خدا یه دونه زاویه قائمه‌ی ناقابل هم تو این خونه پیدا نمی‌شه! زمینش انقدر کجه که وقتی جلوی کمدم احساس می‌کنم همین الان می‌افته روم!

اسباب‌کشی ما تقریبا هم‌زمان با اسباب‌کشی عطا‌ی عزیز بود. من کاملا حرفاش رو می‌فهمم. قبلش اصلا آدم تصورش رو هم نمی‌کنه که چقدر کار هست و چقدر خرده ریز باید خرید. ولی نوشته‌اش رو که می‌خوندم کلی حسرت هم خوردم که یادش بخیر این چیزها تو ایران چقدر راحت بود. می‌رفتیم سفارش پرده می‌دادیم، یا کتابخونه. می‌گفتیم نقاش بیاد خونه رو رنگ بزنه و … اینجا به جز خیلی پولدارها همه این‌جور کارها رو خودشون می‌کنن. ما تمام خونه رو خودمون (یعنی من و آقای دوست‌پسر) لامینات کردیم. تمام کابینتها و کمدها رو خودمون مونتاژ و وصل کردیم. خلاصه این خانومچه‌ای که الان خدمت شماست به هیچ‌جا هم نرسه ولی کارگر خوبی از آب در‌میاد. فوقش میام ایران خونه‌های شما رو لامینات می‌کنم کلی هم ازتون پول می‌گیرم چون در آلمان دوره دیدم!

خیلی بدبختی کشیدیم تا خونه درست شد ولی در عوض هر قسمتش که درست می‌شد انگار دنیا رو بهمون دادن. شب اول با برادرم که برای کمک اومده بود دشکها رو انداختیم رو زمین و وسط کارتونهایی که دور تا دور اتاق پذیرایی رو گرفته بودند خوابیدیم. شب دوم تخت رو درست کرده بودیم و روی تخت وسط تیر و تخته‌های کمدهای اتاق خواب خوابیدیم. روز اولی که ظرفشویی آشپزخونه وصل شده بود که من از خوشحالی داشتم می‌مردم که دیگه لازم نیست ظرفها رو تو حموم بشوریم! هیچوقت فکر نمی‌کردم انقدر از ظرف‌شستن لذت ببرم! راستی می‌دونستین که تو آلمان خونه رو بدون آشپزخونه اجاره می‌دن؟ آدم خودش باید آشپزخونه بخره و وصل کنه. به نظر من بدترین قسمت و سختترین کار اسباب‌کشی این بود. با همه‌ی اینها فکر می‌کنم لطفش بیشتر از این بود که یه خونه‌ی حاضر و آماده داشتیم و صاف می‌رفتیم توش. الان هر جای خونه رو که نگاه می‌کنم یادم میاد که چقدر براش زحمت کشیدیم و از کجا به اینجا رسوندیمش.

من و آقای دوست‌پسر بالاخره در دهه‌ی سوم زندگیمون صاحب یه ماشین لباسشویی شدیم. تا حالا هر هفته لباسهامون رو می‌کشیدیم می‌بردیم خونه‌ی مامانهامون می‌شستیم. البته می‌تونستیم ببریم واش‌سالن ولی ما خیلی وسواسی و بچه ننه بودیم. روز اولی که ماشین لباسشویی رو روشن کردیم، نشستیم کف آشپزخونه و به چرخیدن لباسها خیره شدیم. آقای دوست‌پسر هم هر چند وقت یک بار در کابینت زیر ظرفشویی رو باز می‌کرد که ببینه شاهکار مهندسیش چیکه می‌کنه یا نه! ضمنا آخر هفته‌ی پیش به لطف من و روسری بنفش ساخت ایرانم صاحب یه پیرهن صورتی شد! عوضش فکر کنم از این به بعد دیگه وظیفه‌ی لباس شستن رو خودش به عهده بگیره!

کلا خونه‌ی جدید رو خیلی دوست دارم. یه بالکن داریم که جلوش سه تا درخت بزرگ سپیدار داره. فکر کنم همسایه‌ها رو ذله کردیم بس که صبح و ظهر و شب غذامون رو روی بالکن خوردیم. حتی اگر قرار بود دو تا ژاکت هم بپوشیم می‌پوشیدیم ولی می‌رفتیم تو بالکن می‌شستیم.

چون مدتها آشپزخونه‌ی درست و حسابی نداشتم حالا هی دارم مهمون دعوت می‌کنم و غذا درست می‌کنم. تلافی اون چند سالی رو که نمی‌تونستم مهمون دعوت کنم درآوردم. دوستهامون این چند وقت حسابی حال کردن، مخصوصا دوستهای آلمانی که با غذاهای لذیذ ایرانی (و البته مدل گیاهی و بدون گوشتش) آشنا شدن.

راستی دوست قدیمی اون استکانهای خوشگل کمرباریکی رو که برای مامانم آورده بودی کش رفتم و حالا باهاشون هم به مهمونهامون چایی می‌دیم، هم پز!

نکته‌ی آخر اینکه جنگ تمدنها، اااااا، ببخشید گفتگوی تمدنها هر روز در خانه‌ی ما در جریانه و در کنار رومیزیهای بته‌جقه و گلدونهای میناکاری و انواع صنایع‌دستی من پرچمهای کوچک آمریکا و اسراییل هم در گوشه و کنار خونه به چشم می‌خوره که البته با یک انقلاب مخملین خانومچه‌ای تعداد پرچمهای آمریکا از ۷ عدد به دو عدد کاهش یافت.

عرضم به حضورتون که شما توجه دارید که وقتی بنده روزی دو تا پست می‌نویسم یعنی کارهای خیلی واجبی دارم که باید از زیرشون در برم؟

آقای دوست به شدت می‌خواد فارسی یاد بگیره، منتها چون علاقه‌ی زیادی به حیوانات داره، فارسی یادگرفتنش اینجوری می‌شه:

من گاو هستم    تو گاو هستی   او گاو است

ما گاو هستیم   شما گاو هستید   آنها گاو هستند

هر کار هم کردم که حداقل بگو «من مریض هستم» که یه کم به واقعیت نزدیک‌تر باشه، فایده نکرد! فعل بعدی رفتن بود:

من می‌روم پیش خر   تو می‌روی پیش خر او می‌رود پیش خر

بقیه‌اش رو هم دیگه خودتون حدس بزنید!

نکته‌ی جالب قضیه این که خواست پیش برادرم پز بده و فعل رفتن رو صرف کنه، برادرم با تعجب من رو نگاه کرد و گفت:«چی؟ مگه نمی‌شه می‌رم؟» مجبور شدم توضیح بدم که اون زبان محاوره‌ایه ولی درستش اینه که می‌روم. آقای دوست هم که اصرار داره فارسی رو از روی اصول یاد بگیره نه محاوره‌ای! آلمانیه دیگه طفلک!

ولی اگر یه روز شروع کنه به خوندن و نوشتن باید در اینجا رو تخته کنم. اصلا فکر کنم باید یه سری از پستهای قبلی رو که پشت سر مامانش حرف زدم پاک کنم! ولی فعلا خطر نزدیک نیست، چون هنوز به عدس پلو می‌گه آدیداس پلو!