خانومچه

بعد از مدتها رفتم دیدن برادرم. از چند هفته قبل قول داده بودم. جمعه، روزی که باید می‌رفتم قرار بود تظاهرات بزرگی برگزار شود. همه‌ی دوستانم می‌گفتند «نمی‌شه نری؟ نمی‌شه عقب بندازی؟» نمی‌شد. بعد از چند ماه که گفته بودم «می‌آیم، می‌آیم» نمی‌شد. او هم نمی‌خواست بیاید تظاهرات. این برنامه‌ها مال او نیست. می‌فهممش.

از صبح انقدر میخ تلویزیون و اینترنت و نماز جمعه شدم که آخر سر مجبور شدم هول‌هولکی وسایلم را جمع کنم و بپرم بیرون که به قطار برسم. این روزها بیرون رفتن (به جز برای تظاهرات) سخت است. تمام روز را در فضای مجازی ایران گذرانده‌ای و وقتی بیرون می‌روی انگار در مریخی! مردم شاد و سرحال در خیابانها در حرکتند. دخترهای جوان لباسهای تابستانی رنگ و وارنگ بر تن دارند. تازه متوجه گرم شدن هوا و بی‌مصرف بودن کت قهوه‌ای بدقواره‌ام می‌شوم. من کجا هستم؟ چند تا تینیجر اتوبوس را گذاشته‌اند روی سرشان. صدای موسیقی سرسام‌آوری از موبایلشان بیرون می‌ریزد. دلم می‌خواهد سرشان داد بزنم «خفه شید احمقها!» ولی آنها چه گناهی دارند که من بین دو دنیا سرگردانم؟ آنها چه گناهی دارند که در صلح و آرامش و آزادی زندگی می‌کنند؟ ما چه گناهی کرده‌ایم؟

تازه در قطار متوجه می‌شوم که نه کتابی برای خواندن دارم و نه کاغذی برای نوشتن. خانمی کنارم بافتنی می‌بافد. حالا از شدت بیکاری و کسلی حسرت بافتنی بافتن هم دارم! زمان نمی‌گذرد. از کنار سبزه‌زارها، تپه‌ها و درختها می‌گذریم. قطار در حرکت است و گاهی برای چند لحظه چند اسب یا گاو را می‌بینم که می‌چرند یا روی چمنها لم داده‌اند. چقدر این مناظر می‌توانستند زیبا باشند و چقدر من احساس غربت می‌کنم. این سبزی، این زیبایی، این خانه‌های شیروانی‌دار که قبلا عاشقشان بودم مال من نیست. من تپه‌های خاکی تهران را می‌خواهم. من آن رنگ قهوه‌ای رو به زرد زمین را می‌خواهم. من آن خانه‌های دودزده را می‌خواهم. من آن آسمان آبی بی‌ابر را می‌خواهم. از این رنگ خاکستری آسمان پر از ابر بیزارم. من خانه را می‌خواهم…

برادرم آشپزی می‌کند. چایی درست می‌کند. نان تازه می‌پزد. بستنی با سس توت‌فرنگی و خامه جلوم می‌گذارد. من مثل مجسمه نشسته‌ام. به مغزم فشار می‌‌آورم که چیزی بگویم، حرفی بزنم. همه‌ی حرفهایم راجع به ایران و انتخابات است. نمی‌خواهم خسته‌اش کنم. می‌دانم که همه‌چیز را می‌داند. می‌دانم که همه‌ی آن چیزهایی را که من صبح تا شب به فارسی خوانده‌ام او به آلمان و انگلیسی خوانده است. سعی می‌کنم حرف دیگری بزنم. مغزم انگار از کار افتاده. هیچ حرف دیگری به ذهنم نمی‌رسد. بالاخره روی کاناپه خوابم می‌برد.

برادرم صبح روز بعد قبل از اینکه حمام برود می‌پرسد:«کامپیوتر رو برات روشن کنم؟» از جا می‌پرم. پتو را دور خودم می‌پیچم و می‌نشینم جلوی صفحه‌ی کامپیوتر. دوباره همه‌چیز تکرار می‌شود. او در حرکت و جنب و جوش است و من جایی دیگرم.در شهری دیگر، کشوری دیگر. می‌گویم:«اگر پول داشتم…» حرفم را قطع می‌کند:«نه! این کار رو نمی‌کردی!» می‌پرسم:«چی؟!!!» محکم جواب می‌دهد:«بچه انقلابی نشو!»

اخبار بمبگذاری در مقبره‌ی خمینی و درگیریهای خیابانی می‌رسد. دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشد. باید به قطار برسیم. کامپیوتر را خاموش می‌کنیم. در قطار انقدر با سکوتم خسته‌اش می‌کنم تا بالاخره کتابهای دانشگاهش را باز می‌کند. قطار شلوغ می‌شود. ده دوازده تا جوان آلمانی سوار شده‌اند. همه شیشه‌ی آبجو در دست دارند و تی‌شرتهای شکل هم پوشیده‌اند. دارند می‌روند که آخرین شب مجردی دوستشان راجشن بگیرند. روی تی‌شرتها نوشته شده: «پایان آزادی». به کلمه‌ی آزادی روی یکی از تی‌شرتها خیره می‌شوم. باز هم بغضم گرفته. باز هم دلم می‌خواهد داد بزنم «خفه شید احمقها!». رویم را برمی‌گردانم و از پنجره  به بیرون نگاه می‌کنم. آسمان خاکستریست، مثل همیشه پر از ابر. جایی در دوردستها ابرهای خاکستری سوراخ شده‌اند و نور کمرنگ خورشید به پایین سرازیر شده.

خوندن نوشته‌ی نویدار (وبلاگ آقا اجازه) درباره‌ی انتخابات و موسوی بدجوری تکونم داد. از شما چه پنهان تصمیم داشتم به موسوی رای بدم. نه اینکه خیلی عاشق چشم و ابروی موسوی باشم ولی از اول این موضوع برام کاملا واضح بود که باید به موسوی رای بدم. با خوندن نوشته‌ی نویدار و دیدن ویدئوی تبلیغاتی موسوی با آهنگ «آفتابکاران جنگل» واقعا حالم بد شد. یاد خانواده‌هایی افتادم که عزیزانشون به خاطر هیچ و پوچ اعدام شدند و خانواده‌هایی که دربدر شدند. یاد بچگی‌هام افتادم و یاد پدر‌بزرگ که همیشه موقع دیدن اخبار تلویزیون فحش می‌داد، به موسوی، به کروبی، به رفسنجانی، به همشون. بچه بودم و نمی‌فهمیدم چرا فحش می‌ده ولی می‌فهمیدم که چه خشم و غمی در دل داره.

مصاحبه‌ی موسوی با اشپیگل هم که نور علی نور بود. حالم رو بهم زد. به قول نویدار اگر آدم نمی‌دونست می‌تونست فکر کنه که مصاحبه با احمدی‌نژاده.

از خودم پرسیدم:«چی شد که فکر کردی باید به موسوی رای بدی؟ چی می‌دونی از موسوی؟ کیه؟ چیه؟ قراره چیکار کنه؟ برنامه‌‌اش کو؟» حقیقت اینه که من هیچی نمی‌دونم! به حماقت خودم لعنت فرستادم که بدون مطالعه و فکر درست حسابی برای موسوی تصمیم گرفتم. بعد فهمیدم که تنها علت این انتخابم خاتمی بود. اگر خاتمی کاندیدا بود به خاتمی رای می‌دادم. حالا که خاتمی گفته موسوی به موسوی رای می‌دم. خوب واقعا احمقانه است! مجبور شدم دوباره، شاید برای هزار و چندمین بار، به این حقیقت تلخ چشم بدوزم که انتخاب ما بین خیلی خیلی بد افتضاح مزخرف و بد مزخرفه.

از همه بدتر اینکه ما اصلا نمی‌دونیم که کاندیداها چیکار می‌خوان بکنن (یا موسوی برنامه‌ای ارائه داده احیانا که من بی‌خبرم؟) و اصلا چیکار می‌تونن بکنن؟ البته به جز احمدی‌نژاد که چهار ساله شاهکارهاش رو هر روز می‌بینیم. اصلا از کجا بدونیم تو کله‌ی موسوی چی می‌گذره؟ وقتی می‌گه به قانون اساسی اعتقاد داره واقعا به قانون اساسی اعتقاد داره یا ته دلش چیز دیگه است؟ وقتی می‌گه گشت ارشاد رو جمع می‌کنم واقعا اینکار رو می‌کنه یا داره می‌گه که رای بیاره؟ وقتی انقدر کشکی و آبکی در مورد هولوکاست حرف می‌زنه و می‌گه «بايد چيزي اتفاق افتاده باشد» از ترسش انقدر شل می‌گه یا واقعا خیلی مطمئن نیست که هولوکاستی وجود داشته؟ حقیقت اینه که در کشوری که آزادی بیان نیست، آزادی بیان برای هیچکس نیست، برای اونهایی هم که بالا بالاها نشستن هم نیست. پس روی حرف کسی هم نمی‌شه حساب کرد، چون کلا کسی حرف نمی‌تونه بزنه. انتخابهای ما هم همیشه تصادفی بوده. ما خاتمی رو انتخاب کردیم که ناطق نوری نشه. حالا داریم موسوی رو انتخاب می‌کنیم که احمدی‌نژاد نشه.

در مورد خاتمی اما قضیه فرق می‌کرد. اولین بار که خاتمی نامزد ریاست جمهوری شده بود کسی درست نمی‌شناختش. تنها چیزی که من می‌دونستم این بود که وزیر ارشاد بوده و زمان وزارتش خیلی کتابها اجازه‌ی چاپ گرفتند. خاتمی هیچ خاطره‌ای در ذهن ما نبود. خاتمی رو بغل دست خمینی ندیده بودیم. خاتمی جنگ نکرده بود. خاتمی آدم نکشته بود. خاتمی هیچوقت اون بالا بالاها نبود. برای همین رای دادن به خاتمی درد نداشت. خاتمی نمک روی زخم نبود. رای دادن به موسوی درد داره. برای من که خیلی درد داره. موسوی نمک روی زخم کهنه‌ایه که دوباره سرباز کرده.

چند روزه دارم به اعدامهای اون سالها فکر می‌کنم، به شکنجه‌شده‌هایی که جلوی دوربین تلویزیون اعتراف می‌کردند که خیانتکارند، به پسر همسایه که در ۱۷ سالگی به خاطر پخش روزنامه اعدام شد، به آنهایی که مجبور به زندگی در تبعید شدند، به خانواده‌هایی که از هم پاشیدند، هرکسی در یک گوشه‌ی دنیا. صدای فحشهای پدر‌بزرگ توی گوشمه…

درد داره. رای دادن به موسوی درد داره. دردش رو تحمل می‌کنم. توهم رسیدن به آزادی و مردمسالاری رو هم ندارم. فقط نمی‌خوام حتی یک روز دیگه هم احمدی‌نژاد رو تحمل کنم. تنها کاری رو که می‌تونم می‌کنم و به تراژدی کشورم و دیلمای اخلاقی که گرفتارشم آگاهم. بد رو انتخاب می‌کنم.

پ.ن. نکته‌ی مهم: اکبر اعلمی از همه شجاع‌تر و متفاوت‌تره ولی من فکر نمی‌کنم تائید صلاحیت بشه. اگر بشه انتخاب اولمه.