خانومچه

۱. وای امان از این خودخواهی و بی ملاحظه گی این آلمانیها! امروز تو تراموا یا همان قطار خودمان یا همین بان آلمانیها (Bahn) یک عدد جای خالی کشف کردم دم پنجره. منتها روی صندلی کناری یک آقای فووووووووووق العاده محترمی نشسته بود که ساک و کیف سامسونگش رو گذاشته بود جلوی پاش. به هر بدبختی بود رد شدم و نشستم، یک ذره از جاش جم نخورد. موقع پیاده شدن چون می دونستم باز جم نمی خوره و منهم که ماشالا کله پا شدنم خوبه و زرت وزرت سکندری می خورم، صبر کردم قشنگ قطار وایسه بعد پا شدم. ولی چه فایده! پام گیر کرد به ساک لعنتیش و پای من یا بهتر بگم چکمه ی من (از همونهایی که جدیدا در ایران ممنوع شده!!!) به شدت به ساق پای پیرمرد مستضعف بینوایی کوبیده شد و آه از نهادش بلند شد و با دو دست ساق آش و لاش شده اش را چسبید. می خواستم از ناراحتی همون جا دق کنم و کلی معذرت خواستم و اگر نمی ترسیدم که درها بسته شن و نتونم پیاده شم حتما خییییلییی بیشتر معذرت می خواستم. پیاده که شدم تازه کلی اعصابم خرد شد و حرررررص خوردم که چرا هیچی به اون مردک الاغ نگفتم.

۲. حالا نوبت ایرانیهاست! برابری باید رعایت بشه دیگه! من امروز رفتم دیدن یک آقایی که از ایران آمده بود. نمی شناختمش. فقط از روی کنجکاوی و چون دوست یکی از نزدیکانم است رفتم ببینمش. وااااااااااااااای! هنوز ۲۴ ساعت نیست که آلمانه، در عمرش با یک دونه آلمانی حرف نزده ولی چهار بار گفت این آلمانیهای فاشیست!!! آقا تو توی کدوم قرن زندگی می کنی ؟ چطور به خودت همچین اجازه ای می دی؟ چقدر دلم می خواست بهش بگم فاشیست خودتی! ولی مهمون بود، دلم نمیومد! چند بار هم خواستم بگم راستی نامزد من آلمانیه! ولی دیدم ممکنه بقیه بگن چی؟ کدوم نامزد؟ چرا ما خبر نداریم؟ دیدم ضایع میشه، چون حتما می گفتن!

۳. دیدید چی شد؟ محسن نامجو برگشت ایران! خوش به حال ایرانیهای ایران! مثلا ایشون! بد به حال ما!

۴. وا! یعنی چی؟ چرا غرام (غرهایم) تموم شدن؟ من کلی غر داشتم!

۵. این یکی غر نیست: مرسی میثم جان که یک تلنگر به من زدی. وگرنه تا یک ماه دیگه هم آپ ماپ نمی شدم!

۶. فیلم پرسپولیس رو دیدم. بالاخره به دهات ما هم رسید! من از سال ۲۰۰۴ که کتاب اولش به آلمانی چاپ شد عاشقش شدم. از فیلمش هم خیلی خوشم اومد. اصلا هم درک نمی کنم که بعضیها می گن این فیلم ضد ایران و ایرانییه. دلم می خواد یک روز این فیلم رو با عزیزانم در ایران ببینم…

۷. امروز داشتم به این شاهکارهای جدید سردار رادان فکر می کردم، یاد حرفی افتادم که مرجان ساتراپی در قسمتی از فیلم پرسپولیس در جواب اینکه دانشجوها نباید شلوار گشاد بپوشند می گه: میشه بگین معیارتون چیه؟ قبلا نباید شلوار تنگ می پوشیدم. حالا که این شلوارهای گشادی که ما توشون راحتیم و می تونیم کار کنیم و ضمنا بدنمون رو هم نشون نمی دن مد شدن نباید شلوار گشاد بپوشیم. آیا معیاری وجود داره یا شما فقط ضد مد هستید؟

منهم یادمه که یک زمانی مانتوی ماکسی مد بود و مردان با غییییرت نمی گذاشتند زناشون مانتوی ماکسی بپوشند. اما وقتی مانتوی کوتاه مد شد، همون شوهرها از خانوماشون خواستند که مانتوی بلند بپوشند!

اگر تو اروپا روسری مد بشه زنهای ایرانی دیگه نباید روسری سر کنن؟ اصلا چطوره دم آقای کارل لاگرفلد یا آقای آرمانی را ببینیم که برای یک فصل هم که شده چادر را مد کنند. می خوام ببینم قیافه ی سردار رادان چه شکلی می شه!

حوصله داشتید این مطالب مرتبط در بالاترین را بخوانید.

۸. بابا بیخود نیست میگن چینیها از بزرگترین آلوده کنندگان محیط زیست هستند. هر بار من اومدم خونه دیدم این همسایه ی چینیم چراغ راهرو رو روشن گذاشته! منهم که هم بچه دوران جنگ و قطع برق و صرفه جویی و این حرفام و هم سبز (طرفدار حفاظت از محیط زیست). اصلا نمی تونم تحمل کنم چراغی الکی روشن باشه. حتی تو دانشگاه هم هی چراغها رو خاموش می کنم. خلاصه من هی این چراغ راهرو رو خاموش می کنم، این چینییه هی روشن می ذاره! به نظر شما اگر بزنم چراغ راهرو رو بشکونم، کار بدیه؟ به نظر من که کار خیره، به خاطر حفظ محیط زیست و جلوگیری از گرم شدن زمین و از بین رفتن لایه ی اوزن و از همه ی اینها مهمتر: راحت شدن اعصاب خانومچه!

الان هم انگار داره انتقام مهمون بازیهای هفته های پیش رو ازم می گیره! ساعت نزدیکه یک شبه از خونه ی این صدای هر و کر و هیییییو شان چی چا شون میاد! [میثم جان تو این تلاش مذبوحانه ی منو در ادای چینی درآوردن ندیده بگیر لطفا. راستی اگر اشکال داشتی بگو من از همسایمون برات می پرسم.( جای یک شکلک که نیشش تا بنا گوش باز باشه اینجا خالیه)] ولی کور خونده من حالا حالا ها بیدارم.

۹. عجب پست بی ترتیب و درهم برهمی شد. اشکال نداره، به من که خوش گذشت. به شما چی؟

من نمی دونم این ایده های ناب چه جوری یک دفعه بر فرق سر من نازل می شن! امشب خلاقیت خرکیم گل کرده بود، گفتم یک غذای جدید (بخوانید من درآوردی!) درست کنم. از اونجایی که کمال همنشینان گیاهخوار مدتیست در من اثر کرده، گوشت نمی خورم. البته به جز خونه ی مامان جون! آخه قرمه سبزی بدون گوشت می شه؟؟؟ (از اینجا می شه فهمید که زیاد هم با کمال نشدم!) خلاصه اومدم امروز یک غذای سالم و مقوی درست کنم.

از من به شما نصیحت، اگر خواستید ارزن (بله، درست خوندید، ارزن! نخیر، ارزن فقط برای کفترا نیست. آدم هم می تونه بخوره.) بپزید بهش نمک هم بزنید، حتی اگر پشت پاکتش ننوشته بود! من احمقو که عقلمو دادم دست این پشت پاکت نویسها!!! یکی نیست بگه مگه تو تا حالا برنج و ماکارونی بدون نمک درست کردی که حالا بخوای ارزن بدون نمک…اه بابا ولش کن!

واما شاهکار بعدی: هر دفعه من می رم مغازه ی هندی گول این فلفل سبزاشون رو می خورم. آخه منو یاد فلفل سبز کوچولوهای خودمون میندازن که بهارا با غذامون می خوردیم و با پسر دایی و دختر دایی شرط می بستیم سر اینکه کدوم تندتره و کی می تونه کدومو بخوره. هر دفعه من اینارو می بینم می خرم، بعد پدرم که در اومد و جلز و ولزامو که زدم و بقیشونم که ریختم دور، باز آدم نمی شم و دفعه ی بعد درست همونها رو می خرم!!!

امروز هم در حالیکه یک سالادخوشگل با کاهو و پاپریکای لامصب کیلویی۴ یورو (دلم خون شد ولی چیکار کنم دوست داشتم، خوشگل و گنده و قرمز بود!) درست کرده بودم ، ارزنها هم در حال پختن بودند و پیاز و لوبیا سبزها در حال سرخ شدن چند تا از این فلفل کوچولوهای خوشگل را ریز کردم و ریختم تو ماهیتابه قاطی لوبیاها. چشمتون روز بد نبینه! لبو لوچه ی نازنینم که موقع خوردن به جلز و ولز افتاد هیچی، حتی زیر ناخنهای دستم هم هنوز داره می سوزه! هر چی هم دستمو شستم فایده نداشت. هی به خودم گفتم حواست باشه انگشتتو نکنی تو چشمت که دیگه نور علی نور میشه. دوستم زنگ زد، حواسم رفت به تلفن، یک دفعه دیدم دستم رو یا بهتر بگم تو چشممه و چشمم هم داره شدیدا اعتراض می کنه!

خلاصه شام هیجان انگیزناکی بود. بهر حال قابل خوردن بود. به قول یکی از بچه هاخیلی سالم بود. هر وقت توی غذاخوری دانشگاه غذای غیر گوشتی برمی داره (یعنی مجبور می شه، چون فقط دیدن قیافه ی غذاهای گوشتی تو غذاخوری کافیه تا آدم گیاهخوار دو آتیشه بشه!) موقع خوردن می گه: خیلی سالمه!