از وقتی به خاطر مصاحبه های احمد باطبی مجبور شدم صدای آمریکا نگاه کنم یک سوال برام پیش اومده: یعنی تو آمریکا دوره ای کلاسی چیزی برای مجری تلویزیون شدن نیست؟ اینها اصلا انگار قبل از مصاحبه خودشون رو آماده نمی کنن! میان میشینن اونجا هرچی سر زبونشون اومد میگن! یکی نیست به این آقای بهارلو بگه آخه آدم حسابی، رشید بودن هیکل باطبی چه ربطی به دستگیرشدن یا نشدنش داره! حالا بگذریم که اصولا به قد میگن رشید نه به هیکل! هر سوالی هم که می خواد بپرسه نیم ساعت باید فکر کنه، بعد یک ساعت داستان بگه و آخر سر هم معلوم نمیشه اصلا چی پرسید! کلا هم از اینکه مخاطب رو خر فرض می کنن متنفرم! مثلا خودش اسم ده نمکی رو می کشه وسط وقتی باطبی داره جواب می ده می پره وسط حرفش و با یک لحنی که انگار از همه جا بی خبره و از گفته های باطبی متحیر شده می پرسه: «همین ده نمکی فیلمساز؟» خوب اگر بگین بیننده گان محترم، برای اطلاع شما و منور شدن مغزتون و برای اینکه گول روباه مکار رو نخورین، ما یادآوری می کنیم که این ده نمکی چماق به دست لباس شخصی همون ده نمکی یه که فیلم میسازه و شما نگاه می کنید و می خندید و حالشو می برید، سنگینتر نیست؟ فکر می کنین ما نمی دونیم که شما می دونین که ده نمکی کیه؟
اینجا بعد عمری آفتاب شده، اونوقت من احمق نشستم تو خونه و ور دل این لپ تاپ لعنتی و حرص می خورم. دیوانگی که شاخ و دم نداره!
