خانومچه

جاتون خالی، واقعا جاتون خالی! کنسرت کیوسک خییییییییلی خوب بود. از اولش تعریف کنم؟ باشه!

اول که رفتم کلی خورد تو ذوقم. سالن کوچکتر از اونی بود که انتظار داشتم و از همه بدتر اینکه میز و صندلی چیده بودند!!! دوستم که قبلا چند بار کنسرتهای مختلفی رو در اون سالن دیده بود، می گفت اولین باره که میز و صندلی گذاشتن. (فقط من بفهمم این کار کدوم بی ذوق کمر خشکی بود خدمتش می رسم! آخه میشه آدم با آهنگهای کیوسک بشینه؟) اولین چیزی که با دیدن میز و صندلیها به ذهنم رسید این بود: با این وضع که نمیشه فحش داد! (چند روز بود آهنگ بی تربیت رو تمرین کرده بودم، نزدیک بود همه ی زحمتهام به باد بره!) خلاصه ما مثل دخترهای خوب نشستیم و هی یواش تو دلمون و بلند به دوستمون غر زدیم.

کم جمعیتی نیومده بودن. تعداد آلمانیها هم به نسبت برنامه های ایرانی زیاد بود. خلاصه مردم داشتند واسه خودشون می پلکیدن که یهو من دیدم آرش سبحانی دوید روی صحنه و پشت سرش هم بقیه که من خنگ نکرده بودم حداقل اسماشون رو تا شب کنسرت یاد بگیرم. نزدیک بود که آرش سبحانی شروع به زدن و خوندن کنه که شهرام احدی ( از دویچه وله یعنی در اصل اون کسی که باعث و بانی این کار خیر شد و دعای من برای همیشه پشت سرشه.) آره می گفتم شهرام احدی پرید و میکروفون رو قاپید و یواشی (من چون جلو بودم شنیدم) به آرش گفت: «بذار من دوکلمه بگم.» و به آلمانی و فارسی خوش آمد گفت و خدا رو شکر مثل اغلب برگزارکننده گان برنامه های ایرانی سخنرانی نکرد برامون.

گروه کیوسک یکی دو تا آهنگ زد و ما هم روی صندلی یک جنبشی به خودمان دادیم و کمی حرکات موزون نشسته کردیم. از آهنگ سوم دیگه طاقت نیاوردم و به دوستم گفتم پاشو بریم که من قر تو کمرم گیر کرده. خلاصه پاشدیم و حرکات موزون ایستاده کردیم. آرش سبحانی خیلی برای من غش و ضعف کرد. نه بابا! خالی بستم! دریغ از یک نیم نگاه! اگر دوست دخترش اینجا رو می خونه: خانوم تبریک می گم!

آرش سبحانی وسط آهنگها چند کلمه ای هم می گفت که واقعا چاشنی کنسرت بود. اول که ابراز خوشحالی کرد که اولین کنسرتشون در اروپا در آلمان بوده و گفت در هر جایی میشه دید که ایرانیهای اونجا تا چه حد با کالچر اونجا قاطی شدن. البته بعد از اونکه ملت فریاد زدن «فرهنگ» کالچرو پس گرفت. خوب ما ایرونیهای آلمان ملت غیوری هستیم و در هر موقعیتی هم باید نشون بدیم که ایرانیتر از طرف مقابلمون هستیم!

بی ربط: برخی از اعضای گروه آبجو از شیشه میل می کردند. من عاشق آبجو از شیشه خوردنم، حالا چه دیگران بخورن چه خودم. اصلا از لیوان مزه نمیده!

مدت زیادی از پاشدن ما نگذشت که بقیه هم به میدان آمدند و حتی بعضی خواستار جمع شدن میزهای مزاحم بودند که به دلیل نامعلومی میسر نبود. احساس کردم که خود گروه هم دل خوشی از میزها نداشتن، شاید افتاده بودن تو رودرواسی با آقای احدی.

آرش از تماشاچیان محترم خواست که اگر دوست دارند همراهی کنن و بخونن و انرژی مصرف کنن خلاصه. ولی دو سه تا آهنگ بعدش گفت: «صداتون خیلی خوبه. ابتکارتون در ساختن شعرهای جدید هم خوبه.» یه آقایی پشت سر من چنان با احساس می خوند که من صدای آرش رو نمی شنیدم! البته وقتی اینو بهش گفتم رفت یه جا دیگه وایساد!

وقتی آرش گفت: «آهنگ بعدی با یه شوخی شروع شد ولی کم کم خیلی جدی شد» فهمیدم که نوبت به بی تربیت رسیده. گفت: «ما چیز مشخصی در نظر نداشتیم. شما هرچی دوست دارین بخونین.» از پشت سر من یه نفر گفت: «آره جون خودت!» جاتون خالی یه سری فحش دادیم عقده هامونو خالی کردیم. در عمرم همچین فحشایی از دهنم در نیومده بود ولی در اون لحظه و توی اون جمعیت اصلا نمی تونستم ساکت بمونم. اگر موقعیتش پیش اومد امتحان کنین. احساس خوبیه.

چند تا آهنگ از آلبوم جدیدشون «باغ وحش جهانی» زدن که من خیلی خوشم اومد. یکیشو به جنبش زنان تقدیم کردن که خیلی قشنگ بود. متنش تو این مایه ها بود که مردم دو دسته ان، یا مثل منن یا اصلا نیستن. حیف که بیشتر یادم نمونده. شرمنده!

دیگه چی شد؟ آهان، من تازه فهمیدم بابک خیاوچی کیه! وااااااااای، گیتاریست نیست که! نابغه است! معجزه میکنه. آرش می گفت پنجه طلایی اغراق نمی کرد. محشر می زد. باز هم بی ربط: گاهی نگاهش به بنده ی حقیر می افتاد. می تونم بگم… فکر کنم ازم متنفر نیست. بعد از کنسرت هم موقع امضا دادن بهم گفت: «خیلی انرژی می دادی!» آخه از بس جیغ زدم و داد زدم و دست زدم و…باز خدا رو شکر یکی فهمید! ضمنا من الان یک سند باحال بودن به امضای بابک خیاوچی دارم. یعنی اگر کسی تا حالا نمی دونست من چقدر باحالم یا می خواد منکر بشه، بهتره دمشو بذاره رو کولش و بره، چون بابک خیاوچی برام نوشت خیلی باحالی!

آهنگ عشق سرعت هم حسابی ترکوند. می شد یه مقاله ی جامعه شناسی راجع به همراهی کردن تماشاچیان با این آهنگ نوشت. کلماتی که خیلی داد زده می شد: کیک زرد، فرستادیم فلسطین، پیتزای قرمه سبزی!

خلاصه خیلی شب خوبی بود. بازم میگم جاتون خالی بود. به یادتون بودم، گرچه شما الان باور نمی کنین، ولی بودم.

این گفت و گوی کیوسک با خودش رو هم بخونید. باحاله.

به لطف گروه کیوسک و شب به یادموندنی که به ما هدیه کردند من امروز تمام روز نیشم تا بناگوش باز بود.

از همه‌ی اونهایی که از دیروز تولد یکسالگی خانومچه رو تبریک گفتن ممنونم. خوشحال شدم.

پ.ن. الان دیدم دویچه وله گزارش مفصلی درباره‌ی کنسرت درست کرده

فیلم پرسپولیس که معرف حضورتون هست؟ چند روز پیش دی وی دی این فیلم رو کادو گرفتم. چهار سال پیش که کتابهای مرجان ساتراپی به آلمانی در اومد من فوری گرفتم و خوندمشون و عاشقشون شدم. فیلم پرسپولیس رو هم در سینما دیده بودم. توی این فیلم مثل توی کتابهاش هزار تا ریزه کاری هست که گاهی آدم بعد از مدتها و چندین بار خوندن و دیدن تازه متوجهشون میشه.

مثلا برادرم این نکته رو کشف کرد: در اون قسمت از فیلم که مرجان در اتریش زندگی می کند و با خوندن کتابهای جور واجور سعی در درک فرهنگ غربی داره، می گه: «ولی بعضی چیزها را هرگز درک نخواهم کرد.» و درست در لحظه ای که این جمله گفته میشه ما مردی رو می بینیم که با لباس سنتی جنوب آلمان و قسمتهای کوهستان آلپ اتریش (یه چیزی تو مایه های این لباس) داره آواز سنتی این مناطق رو می خونه. ولی این تنها اون چیزی نیست که مرجان نمی تونه درک کنه. اگر آدم دقیقتر نگاه کنه پشت سر مردی که آواز می خونه در دامنه ی کوهها مردی دستش راستش رو به علامت سلام هیتلری بلند می کنه.

منهم دیشب نکته ی بامزه ای کشف کردم. اون قسمتی که مرجان داره کنکور می ده تصویر رو نگه داشتم و سوالات کنکورش رو خوندم:

قوه ی جاذبه زمین را چه کسی کشف کرد؟

۱.نیوتن

۲. حسن کچل

۳. رازی

۴. بقال

که البته مرجان رازی رو علامت می زنه. واضحه که قوه ی جاذبه رو فقط یه ایرانی می تونه کشف کرده باشد، نه؟

سوال دیگه این بود: به نظر شما سگ بیشتر می ریند یا گربه؟

و یکی از گزینه های سوال «استرالیا در کدام قسمت کره ی زمین قرار دارد؟» این بود: توی کون او!

امروز غمگینم.

مامان برام دسته گل گرفته. منو نمی شناسه. نمی دونه دسته گل دوست ندارم. گل چیدن دوست ندارم. گل با ریشه هم خشک میشه تا چه برسه به گل چیده.

دو سال گذشت. دو سال از رفتن گل خانواده ی ما گذشت. خانم گل فروش گلهای عروسی رو خیلی قشنگ درست کرده بود. هفته ی بعد باورش نمی شد که باید برای عزای عروس گل درست کنه. آره، گل خانواده ی ما پژمرد.

مثل یک داستان تراژیک می مونه؟ آره، خیلی تراژیکه ولی داستان نیست. حقیقت تلخ زندگی ماست.

همه به من میگن سخت نگیر. چرا نمی فهمین؟ من سخت نمی گیرم، زندگی سخت گرفته!