خانومچه

از سفر که برگشتم خبر ناراحت کننده‌ای راجع به فروش توله‌سگها در تهران خواندم. قلبم به درد اومد. دلم می‌خواست می‌تونستم برم ایران و سر همون خیابانی که این بی‌وجدانها می‌ایستند و مخلوقات بی‌گناه رو به مرگ محکوم می‌کنند، بایستم و مردم رو از خریدن سگها منصرف کنم. بعد دیدم که خانم صابری همت کرده‌اند و با همکاری وبلاگنویسها این صفحه در بالاترین درست شده. خوشحالم که کسانی هستند که به حقوق حیوانات اهمیت می‌دهند. چند تا خاطره یادم اومد که فکر کردم لازمه بنویسم.

۱. بچه که بودم پسر داییم از یکی از دوستهاش یک بچه گربه گرفته بود. ظاهرا گربه‌ی اونها بچه‌دار شده بود و اونها نمی‌تونستن همه رو نگه دارن و بذل و بخشش می‌کردن. پسر‌دایی بچه‌گربه رو مخفی کرده بود و بهش غذا می‌داد ولی بالاخره بعد از چند روز زن‌داییم گربه رو کشف کرده بود. تا فکری بکنند گربه یکی دو روزی خونه‌شون بود. زن داییم یک بار می‌بینه که بچه گربه کله‌اش رو برده توی ظرف زیر گلدون و سعی می‌کنه آب بخوره. براش یه ظرف آب میاره و اونم با ولع همش رو می‌خوره. بعدا معلوم می‌شه که پسرداییم به ذهنش نرسیده بود که باید به حیوون بیچاره آب هم بده. چی‌بهتر از این نشون می‌ده که ما چقدر دور از دنیای حیوانات زندگی می‌کنیم؟

بچه گربه به خونه‌ی ما منتقل شد، چون ما حیاط داشتیم. در عمرم گربه‌ای به این قشنگی ندیده بودم و دیگر هم ندیدم. سیاه سیاه با لکه‌ای سفید روی سینه. این گربه شده بود زندگی من، خوشی و سرگرمی من. بهترین روزهای کودکیم روزهای بازی و نوازش این بچه‌گربه‌ی زیبا بودن. گرچه خیلی کم بود. فکر می‌کنم به یک هفته نرسید که گربه‌ی عزیزم ناپدید شد. اونقدر به این در و اون در زدم که بالاخره مادرم اعتراف کرد که دوست نداشته من با گربه بازی کنم و می‌ترسیده من مریض بشم، برای همین به یکی از فامیلها گفته گربه رو ببره و جایی گم و گور کنه که دیگه نتونه برگرده. بیشتر از ۲۰ سال گذشته ولی من هرگز نخواهم فهمید که مادرم چطور تونست چنین ظلمی در حق من و اون حیوون دوست‌داشتنی بکنه.

۲. پدربزرگم تعریف می‌کرد که وقتی شهرستان زندگی می‌کردند سگی به خونه‌شون پناه میاره. الان دقیقا یادم نیست که چرا و چه‌جوری ولی اون سگ می‌شه سگ خونه‌ی پدربزرگ و مادربزرگم. ظاهرا اونقدر بزرگ و آروم بوده که داییها و مادرم روی پشتش سوار می‌شدن و ازش سواری می‌گرفتند و اونقدر ترسناک بوده که هیچ غریبه‌ای جرات نزدیک شدن به خونه رو نداشته. سگ با غرش و پارس کردنش اعلام می‌کرده که این خونه حریم خانواده‌ی منه و من نمی‌گذارم کسی بهشون نزدیک بشه. اگر مهمون میومده پدربزرگم می‌رفته دم در باغ و با مهمون میومده تو.

پدربزرگم به تهران منتقل می‌شه و سگ رو می‌گذاره همون‌جا و به یکی از همسایه‌ها می‌گه بهش غذا بده. سگ بیچاره که فهمیده بوده اینها دارن می‌رن مسافت زیادی رو دنبال ماشین می‌دود. همسایه نامه می‌داده که سگ از وقتی شما رفتین لب به غذا نزده. آخرش هم می‌میره. همیشه پدربزرگ وقتی این داستان رو تعریف می‌کرد می‌گفت:«سگ باوفاترین مخلوقاته. سگ به انسان شرف داره!» ومن همیشه با ناراحتی می‌پرسیدم:«چرا با خودتون نیاوردینش؟» می‌گفتن نمیشد. الان که فکر می‌کنم می‌بینم مثل اینه که آدم اسباب‌کشی کنه و بچه‌اش رو ول کنه توی خونه‌ی خالی و به همسایه بگه روزی یکبار بهش غذا بده. الان که فکر می‌کنم می‌بینم حداقل وقتی نامه‌ی همسایه رسیده پدربزرگم باید می‌فهمید و برمی‌گشت.

۳. راهنمایی می‌رفتم که سر راه مدرسه یک سگ بزرگ قهوه‌ای که گوش و دم نداشت سر راهم سبز شد. خیلی ترسناک بود. من تنها بودم و خیابان خالی از هر بنی‌بشری. دلم می‌خواست فرار کنم ولی ترسیدم بدتر سگ رو تحریک کنم. در حالیکه قلبم به شدت می‌زد از کنار سگ گذشتم. چند روزی همین طور گذشت و من ترسم ریخته بود. موضوع داغ مدرسه سگ گوش‌بریده بود و من دلم برایش می‌سوخت و همش به این فکر بودم که کی گوشهاش رو بریده و چرا؟ یک روز استخوانهای باقیمانده‌ی غذا رو برای سگ بردم. تا چند قدمی بهش نزدیک شدم و کیسه پلاستیک را باز کردم و روی زمین گذاشتم. دور شدم و نگاه کردم. او استخوانها را خورد و من شاد و خندان به مدرسه رفتم. از اون به بعد پدربزرگ می‌رفت و از قصاب محل آشغال گوشت و استخوان می‌گرفت و من برای سگ می‌بردم. از اینکه این کار رو می‌کرد خیلی خوشحال و ممنون بودم. در مدرسه هم به اینکه من از سگ نمی‌ترسم و به او غذا هم می‌دهم می‌بالیدم. این ماجرا هم طولی نکشید. سگ ناپدید شد. می‌گفتند همسایه‌ها به شهرداری خبر داده‌اند و آنها هم مسمومش کرده‌اند.

۴. دوست‌پسرم مدتی در خانه‌ای زندگی می‌کرده که سگ داشته‌اند. او که اوایل از سگ می‌ترسیده (ناگفته نماند که مادرش از سگ می‌ترسد و این ترس را منتقل کرده بوده) کم کم با سگ آشنا و اخت می‌شه. یک بار که قرار بوده بره مسافرت بعد از بستن ساک و وسایل و دم رفتن کفشهاش رو پیدا نمی‌کنه. بعد از اینکه نیم ساعت دنبال کفشهاش خونه رو زیر و رو می‌کنن، متوجه میشه که سگه تمام این مدت توی سبدش نشسته و تکون نمی‌خوره. وقتی سگ رو صدا می‌کنه و می‌گه کفشهای منو تو برداشتی؟ سگ زوزه‌ای می‌کشه ولی بازهم از جاش بلند نمی‌شه. بالاخره از توی سبد بلندش می‌کنند و کفشها رو از زیرش در‌میارن! حالا کی می‌گه حیوانات احساس ندارن؟

۵. خانواده‌ی یکی از دوستان سگشون رو از انجمن حمایت از حیوانات گرفتن. این سگ رو پلیس از صاحب قبلیش گرفته بوده، چون اونها با حیواناتشون بد رفتاری می‌کردن، سگها رو در جای کوچک نگه می‌داشتن و بهشون به اندازه‌ی کافی غذا نمی‌دادن. این سگ آلمانی اونقدر روح دوستانه و پاکی داره که هنوز هم اعتمادش به انسانها رو از دست نداده. غریبه و آشنا هم نمی‌شناسه. به هرکسی باید سلام کنه. اولین بار که من دیدمش نیم ساعت طول کشید تا پارسها و بالا و پایین‌پریدنهای شادیش کمی آروم بگیرند. با اینکه صاحبش تمام مدت سعی می‌کرد سفت نگهش داره و آرومش کنه بالاخره پرید روی سینه‌ام و با لیسی که به صورتم زد گفت: «سلام! من لانا هستم. تو کی هستی؟ منو می‌بری بیرون؟ باهام توپ‌بازی می‌کنی؟» جالبی ماجرا اینه که لانا فکر می‌کنه دنیا دور اون می‌چرخه. اگر سردت باشه و ژاکت بپوشی بدو بدو میاد و تو رو با انتظار زیاد نگاه می‌کنه که یعنی: «داری آماده می‌شی که منو ببری بیرون. زود باش دیگه!»

۶. یکی از دوستان آقای دوست‌پسر توی غذا‌خوری شرکتشون شنیده که یکی از همکارها داره تعریف می‌کنه که توی مزرعه‌شون وقتی گربه‌ها بچه‌دار می‌شن بچه‌ها رو پرت می‌کنه به دیوار و کلک قضیه رو می‌کنه و خودش رو از شرشون نجات می‌ده. این خانم دوست ما که این حرفها رو می‌شنوه خیلی عصبانی می‌شه و می‌گه:«من اگر جای تو بودم شرمم می‌شد همچین حرفی بزنم.» مردک پرروبازی درمیاره و این هم می‌گه:«من به پلیس خبر می‌دم.» در جا زنگ می‌زنه به پلیس و اطلاع می‌ده. شب از طرف پلیس بهش زنگ می‌زنن و تشکر می‌کنن و می گن که به جز گربه‌ها دو تا سگ و یک گاو و اسب رو هم بردن. سگها توی قفس بودن که طبق قوانین آلمان ممنوعه. اونهای دیگه رو الان یادم نیست چرا بردن ولی وضع اونها هم خوب نبوده. با خودم فکر می‌کنم آیا من حاضر بودم به خاطر گربه‌ها با همکارم دربیفتم؟

حمایت از حقوق حیوانات در قانون اساسی آلمان ذکر شده است.

پ.ن. تا حالا شنیدین کسی بگه «چون حقوق کودکان واجبتره بهتره وقتمون رو صرف حقوق زنان نکنیم؟» یا «در آفریقا دارن از گشنگی می‌میرن شما به فکر آزادی بیان هستین؟» همونطوری که اینها دلایل خوبی نیستند، این هم که «حقوق انسانها در ایران پایمال می‌شه، حالا ما بریم دنبال حقوق حیوانات؟» برای من دلیل قابل قبولی نیست. یکی از بزرگترین اشتباهات ما انسانها اینه که فکر می‌کنیم از حیوانات بهتر و مهمتر هستیم. چرا؟

این را هم فراموش نکنیم که انسانها می‌توانند از حقوقشان دفاع کنند (حتی اگر فقط در تئوری اینطور باشد.) ولی حیوانات نمی‌توانند، نه در تئوری و نه در واقعیت.