خانومچه

تازگیها یک ایرانی به جمع همکارام اضافه شده. هنوز نمی‌دونم ازش خوشم میاد یا می‌خوام سر به تنش نباشه! دختر مهربونیه ولی خیلی طرفدار شاهه. از اونهام هست که اطلاعات ندارن ولی باید حتما اظهار نظر کنن. می‌گفت:«زمان شاه بهتر بود.» دلم می‌خواست بگم:«نابغه! خسته نباشی!» گفتم:«ولی اینکه الان وضع افتضاحه دلیل نمی‌شه که شاه خوب بوده.» حرفهای ما باعث شد که با بقیه همکارها یک بحث سیاسی جانانه راجع به ایران شروع بشه.

همکار آلمانی-الجزایریم که قبلا هم ازش نوشته بودم می‌گفت:«شما نمی‌تونین ایران رو با آلمان مقایسه کنین یا با آمریکا. باید وضع منطقه رو هم در نظر بگیرین. مردم بقیه‌ی کشورهای منطقه آرزوشونه که وضعشون مثل ایران باشه. در ایران اپوزیسیون وجود داره، روزنامه‌های منتقد و انتخابات هست. شماها همه‌چیز رو سیاه می‌بینین و این اعصاب منو خورد می‌کنه.» با گفتن انتخابات جیغ ما رو درآورد که «چه انتخاباتی؟ چه کشکی؟ شورای نگهبان و ردصلاحیتها یادت رفته؟» گفت:«ولی کسی مثل خاتمی تونست رئیس‌جمهور بشه.» گفتم:«یه اتفاق بود.» گفت:«به هر حال امکان افتادن این اتفاق وجود داشت و شاید باز هم تکرار بشه.» (البته وقتی ما این حرفها رو می‌زدیم خاتمی هنوز اعلام کاندیداتوری نکرده بود.)

وقتی تنها شدیم تعریف کرد که در الجزایر به زودی انتخاباته و رئیس‌جمهور هفتاد و یک ساله‌شون که به حد مرگ مریضه بعد از ده سال ریاست جمهوری قانون اساسی رو تغییر داده که بتونه برای دوره‌ی سوم یعنی پنج سال دیگه هم انتخاب بشه. گفت سالهاست که هیچ کاری انجام نشده، هیچ صنعتی ندارند و حتی مداد را هم از چین وارد می‌کنند. گفت رسما آزادی بیان وجود داره ولی خبرنگارها فقط اون چیزی رو می‌نویسند که بهشون گفته می‌شه. گفت وضع آموزشی کشور اونقدر بده که امیدی هم نیست که در ۵۰ سال آینده چیزی تغییر کنه یا کشورشون پیشرفتی کنه. آخر سر گفت: «اگر وضع الجزایر مثل الان ایران بود کلاهم رو مینداختم هوا.» گفتم:«واقعا ناراحت‌کننده است ولی مطمئن باش که اگر الجزایر وضع ایران رو داشت باز هم بیشتر می‌خواستی. این طبیعت انسانه که همیشه به دنبال بهتر و ایده‌آل باشه.»

پ.ن. راستی من ممکنه باز چند روز نباشم. بدانید و آگاه باشید. مخلص شما خانومچه.

عرضم به حضورتون که فکرنکنید ما اینجا دور افتادیم و از همه‌جا بی‌خبریم و دهه‌ی فجر یا زجر یا هر کوفتی هست مالیده. نخیر! یکی از کانالهای تلویزیون از هفته‌ی پیش هر شب داره برنامه راجع به ایران نشون می‌ده. از فیلمهای مستند راجع به وضعیت سیاسی اقتصادی ایران، آخوندها و اقلیتهای مذهبی بگیرید تا تاریخ داریوش و کورش و تخت جمشید تا فیلم آبکی دوقسمتی آلمانیها درباره‌ی زندگی ثریا با شاه تا مصاحبه‌ی یک‌ساعته با فرح دیبا (آی حرص داد منو، آی حرص داد! صاف برگشت گفت ترور اسلامی از ایران و جمهوری اسلامی به منطقه سرایت کرد! بعله دیگه، بقیه کشک بودن، ما فقط تروریست داشتیم!) تا فیلمهای «لاک‌پشتها پرواز می‌کنند» و «رنگ خدا» و هزار و یک برنامه‌ی دیگه که من ندیدم.

ولی امروز واقعا کف کردم. تلویزیون یک فیلم مستند نشون می‌داد که مال سی سال پیش بود. گزارشگر حتی با خود خمینی مصاحبه کرده بود. مدتها بود خمینی رو ندیده بودم. عجب قیافه‌ی عبوس گندی داشت. بگذریم. ولی می‌دونین چی جالب بود؟ اونهایی که اونجا ازشون صحبت شدن نه تنها الان ازشون خبری نیست، بلکه سالهای ساله که ازشون خبری نیست و در جمهوری اسلامی نقشی نداشتن. اکثرشون رو که همون اوایل کله‌پا کردن: بازرگان، بنی‌صدر، شریعتمداری، طالقانی، منتظری.

نکته‌ی جالب دیگه این بود که حرفهایی که زده شد و تحلیلهای گزارشگر دقیقا حرفهای همین سالها بود. (هنگام نوشتن پست: عجب گرفتاریه‌ها! الان دارن عزاداری و روزه‌خونی محرم نشون می دن! منم که خودآزاری دارم.) مثلا از کردها، اعراب، ترکها و بلوچها صحبت کرد و توضیح داد که مخالفان جمهوری اسلامی (منظور آمریکا بود) سعی دارند از اقلیتهای قومی برای از بین بردن رژیم استفاده کنند. یعنی از سی سال پیش تا حالا اینها یه فکر بهتر به عقلشون نرسیده. واقعا که!

یک برنامه هم مختص میمون عزیزمون نشون داد. شنیدن داستان هاله‌ی نور به آلمانی هم لطفی داره!

دلم برای ایران تنگ شده. به حد مرگ حرصم می‌ده، به حد مرگ هم دوستش دارم.