خانومچه

خوب دیگه چیزی به عید نمونده. امیدوارم همه‌تون سر و مر و گنده و سرحال باشید و کارهاتون تموم شده باشن. من که دارم از شدت درد بازو و شونه به رحمت الهی می‌پیوندم. این سمنو هم‌زدن کار هر بز نیست خرمن کوفتنه! من هم که حتی بز هم نیستم و اگر باشم هم دیگه فوقش بزغاله‌ام! ولی عجب سمنویی! دست من  و مادر گرامی درد نکنه. که البته متاسفانه درد می‌کنه.

بنده فعلا فقط گردگیری نکردم که باید حتما امشب حتی به زور چوب‌کبریت لای پلک چشم گذاشتن هم که شده این کار رو تموم کنم. آخه شما نمی‌دونین که فردا صبح یه دوست‌عزیزی از ایران میاد پیشم. همون دوستی که یه بار بدجوری حالم رو گرفت چون نیومد ولی دوستی بی‌نظیره.

حالا وسط این هیری ویری نمی‌دونم کدوم همسایه‌ی از خدا بی‌خبری داره قرمه‌سبزی درست می‌کنه یا کوفت می‌کنه! خونه‌ام رو بوی قرمه‌سبزی ورداشته و من دارم فقط ضعف می‌کنم. یعنی ممکنه از توهمات دم عید در غربت باشه؟ البته چه غربتی چه کشکی؟ سمنو که درست کردیم، شیرینی عید هم که درست کردیم، سبزه‌مون رو که نه تنها درست کردیم به فاز سیزده بدر هم رسوندیم و هنوز سال تحویل نشده به سطل آشغال پیوست. (خدا رو شکر مامان جونم تایمینگش بهتر از منه.) دوست دوران مهدکودکی به بعدمون هم داره میاد. یعنی من واقعا الان (احتمالا برای اولین بار در عمرم) هیچ دلیلی برای غر زدن ندارم. البته به جز این بوی قرمه‌سبزی که واقعا داره منو می‌کشه. کم‌کم هم فک کنم داره می‌سوزه. یعنی به نظر من خدا نگذره از کسی که قرمه‌سبزی بسوزونه اونم در بلاد کفر! گناه کبیره است به وللاهه! (رگ مادربزرگیم داره میزنه بالا!)

دیگه عرضم به حضورتون که مادر گرامی بنده پدر گرامی را به سال تحویل و نهار دعوت کرده‌اند که خود واقعه‌ایست تاریخی که در هر دهه ۲ تا ۳ بار اتفاق می‌افتد. این خود اتفاقیست بسی میمون و مبارک. مخصوصا برای ما بچه‌ها که هر جا هستیم و با هرکدومشون یه عذاب وجدانی از یه جایی سیخ میزنه مدام. خلاصه بنده فعلا به شدت کیفم کوک است.

راستی چهارشنبه سوری ما فدای سمنو شد و نتونستیم در مراسم باشکوهی که ایرانیان در نقاط مختلف ولایتمون برگزار می‌کنند شرکت کنیم. وقتی نمی‌شه نمی‌شه دیگه.

حیف که وقت نکردم برم اون محله ببینم ماهیهای سوپر ایرانی را نجات داد این دولت آلمان یا انقدر لفتش می‌دن تا سال تحویل بشه و ماهی از قفس بپره. یعنی من حتی وقت نکردم یه سلمونی برم تا چه برسه به کشیک ماهی کشیدن! مادر گرامی با الطاف همیشگیشون لقب «درویش» رو هم به القاب بنده اضافه فرمودند.

دیگه عرضی نیست. برای همه‌تون سال خییییییییییلی خوبی آرزو می‌کنم. امیدوارم هر جا هستید خوش باشید. مخلص شما خانومچه‌ی شکل درویش شده

دیروز رفته بودیم یه محله‌ای که معمولا گذر من اونطرفا نمی‌افته. یک عدد سوپرمارکت ایرانی کشف کردیم و ذوق زده شدیم. بعد دیدیم که بی‌انصافها یه ظرف شیشه‌ای کوچیک گذاشتن و توش دو میلیون ماهی قرمز ول کردن. بیچاره‌ها جم نمی‌تونستن بخورن. آی حرص خوردیم! آی حرص خوردیم!

امروز صبح اول وقت به انجمن حمایت از حیوانات زنگ زدم و هموطنان عزیز را لو دادم و آنها هم شماره‌ی اداره‌ی مربوطه را دادند (که من اصلا نمی‌دونستم همچین اداره‌ای وجود داره!) و من زنگ زدم و باز هموطنان عزیز را لو دادم. خانوم کارمند اداره داشت شاخ درمیاورد. گفت سوپرمارکت اصلا اجازه نداره حیون بفروشه و ماهی رو اصلا حق ندارن در جایی به جز آکواریوم نگه دارن. گفتم می‌دونم. ضمنا گفت امروز میرن سربخت هموطنان. احتمالا از فردا نفرین هموطنان پشت سرمه. هم از طرف مغازه‌دار و هم از طرف اونهایی که هنوز ماهی هفت‌سینشون رو نخریدن.

با خودم گفتم  زورمان به ماهی‌فروشای ایران نمی‌رسه ولی اینجا که قانون پشت‌سرمونه حداقل یه کاری بکنیم. بعد هم راستش رو بخواهید من به اون کسی که می‌خواد یه لقمه نون شبش رو در بیاره و در عمرش هم اسم «حقوق حیوانات» به گوشش نخورده نمی‌تونم ایراد بگیرم ولی از این کاسبهای ایرانی اینجا (که خدا می‌دونه چه پولی با لپه و کشک و کلوچه درمیارن ولی بازم از کاسبی با ماهی قرمز نمی‌گذرن) می‌تونم ایراد بگیرم که بعد از بیست سی سال زندگی در اینجا هنوز نفهمیدن که اون ماهی زبون بسته به جا احتیاج داره، به غذا احتیاج داره، که اونم واسه خودش عالمی داره و زنده است و می‌خواد زندگی کنه.

فعلا که به شدت از خودمان خوشمان آمده و در خرکیفی به سر می‌بریم.

در یک روز معمولی صبح ساعت هفت پا می‌شی. زمین و زمان رو لعنت می‌کنی که باید تند تند دوش بگیری و تند تند موهات رو خشک کنی و تند تند صبحانه بخوری که بری سرکار. بعد از صبحانه‌ات می‌زنی که به اتوبوس برسی. اتوبوس یه ربع دیر می‌کنه و همکارت زنگ می‌زنه که کدوم گوری هستی. البته مودبانه می‌گه که من کلاس لاتین دارم ولی تو می‌دونی که کلاس لاتین یعنی کدوم گوری هستی.

وقتی رسیدی سر کار سعی می‌کنی بری ته کتابخونه گم و گور بشی که به درس و زندگیت برسی ولی چون شانست کچله هنوز یه ربع نشده خانم رئیس جدید و پرانرژی که تازه هم از تعطیلات برگشته  و انرژیش دو برابر شده سر و کله‌اش پیدا می‌شه. بعد چون خیلی سرحاله تصمیم می‌گیره کتابهای چند تا قفسه رو جا به جا کنه! درس مالیده، باید حمالی کرد!

بعد از حمالی می‌شینی پشت کامپیوتر و وانمود می‌کنی داری کارهای مهمی انجام می‌دی ولی در حقیقت داری بالاترین رو بالا پایین می‌کنی. بالاخره ساعت کارت تموم می‌شه و فکر می‌کنی که حالا رسما می‌تونی به درس و بدبختیت برسی. ولی چشات وا نمی‌شه. داری از خواب می‌میری. با خودت فکر می‌کنی می‌رم خونه یه نیم ساعت می‌خوابم ولی تا پاتو از کتابخونه می‌گذاری بیرون و از کتابهای درسی دور می‌شی انگار نه انگار که می‌دونی خواب چیه. انگار در عمرت یک دقیقه هم نخوابیدی و دیگه هم هرگز قرار نیست بخوابی، قبراق و سرحالی.

پ.ن. این پست رو در وضعی نوشتم که اصلا تمرکز نداشتم. خونه‌ی مامان بودم و هی حواسم رو پرت می‌کرد، صدای تلویزیون هم که بماند. در اصل قرار بود طولانی‌تر باشه و پرغرتر ولی وسط نوشتن کلافه شدم چون ناراضی بودم. فکر کردم می‌گذارمش کنار بعدا روش فکر می‌کنم که ادامه‌اش بدم یا بی‌خیال شم. امروز دیدم در اون وضع بلبشو و حواس پرتم به جای ذخیره منتشرش کردم. حالا که دیگه کار از کار گذشته گفتم پاکش نکنم دیگه.

من واقعا شرمنده‌ام. من فعلا به درد نمی‌خورم. ظاهرا خانومچه یا وبلاگنویس می‌شه یا درسخون، جفتش با هم نمیشه انگار. من الان چند وقته نه نتها از اوضاع وبلاگستان بی‌خبرم از اوضاع جهان هم بی‌خبرم. خلاصه مخلص شما خانومچه‌ی درسخون

ااا…چیزه…چه‌جوری بگم… یه چیز عجیب غریبی کشف کردم به اسم ساسی مانکن. شدیدا در شدت ضایع بودنش موندم و الان یه ربعه که برق از کله‌ام پریده و نمی‌تونم دهن مبارک رو ببندم. یعنی دیگه آدم چی بگه در وصف این ابیات شاعرانه و ترانه های فلسفی؟

دل رو بلوتوس کن.

این قلب من تازه‌کاره.

بابا خط‌چشی رژلبی چیزی نداری تو کیفت؟

بمون با من نرو با اون پسری که پرشیا داره.

دو تا پاتو بریدن که همش یه گوشه نشستی؟

ناخونهای مصنوعیش هم اصله.