خانومچه

۱. دقیقا منظور مامانم چی بود که وقتی بهش گفتم باید برم با یکی از استادام صحبت کنم، گفت:«به خودت برس.»؟ یعنی اگر این مامان جون انقدر اعتماد به نفس نمی‌داد چی می‌شد!!!

۲. بنده اعتراف می‌کنم که مدتهای مدیدیه که عاشق مسعود بهنودم. حالا از وقتی مرتب برنامه‌ی شست دقیقه بی‌بی‌سی رو نگاه می‌کنم که دیگه هیچی. فقط نمی‌دونم چرا این آقای دوست‌پسر همیشه درست همون موقع که نوبت روزنامه‌ها می‌شه زنگ می‌زنه. انگار موش رو آتیش زدن!

دو سه سال پیش یه بار بابام گفت که عاشق خانوم مرکل شده! من هم روم رو زیاد کردم و گفتم من هم عاشق مسعود بهنودم. (نه که حالا این دو تا ربطی به هم داشته باشن!) بابام رو ترش کرد و هیچ خوشش نیومد. نه، آخه این انصافه؟ آخه مرکل هم عاشق شدن داره؟ حالا درسته که ما خانوادگی ظاهرا در این زمینه یه تخته کم داریم ولی مرکل کجا و بهنود کجا!

۳. توی بی‌بی‌سی برای اولین بار حرف زدن صانعی رو دیدم. خیلی بانمک بود: «خوب بذارین اینایی که زندانن، برن. ماه رمضونه، بریم دیگه.»

۴. تو رو خدا فحشم ندین که مردم رو بردن و کشتن و فلان و بهمان و این دری وریها چیه می‌نویسی. ولی آخه چی بنویسم؟ یعنی آدم چی می‌تونه بگه؟ من که دیگه چنان زدم به سیم آخر که حتی دیگه راجع بهش حرف هم نمی‌تونم بزنم. روزهای اول که عکسهای تظاهرات و باتوم خوردن هموطنان می‌رسید، گریه می‌کردم. هفته‌ی بعدش گریه می‌کردم که بابا تو رو خدا بزنین ولی نکشین! همون باتوم خوب بود. حالا دیگه اشکهام خشک شده. حالا دیگه نمی‌دونم چی بگم. بگم بابا همون می‌کشتین خوب بود؟ بهتر از شکنجه و تجاوز بود؟ واقعا اینا کین؟ با ما چیکار کردن که خشونت انقدر برامون روزمره شده؟ یعنی ممکنه الان مادر ندا و سهراب و کیانوش و بقیه خوشحال باشن و بگن همون بهتر که بچه‌مون دست اینا نیفتاد؟

۵. دلم برای ایران یه ذره شده، ولی می‌دونم که حالا حالاها نمی‌تونم بیام. دلم پر می‌زنه واسه یه دونه نون سنگک تازه. یه چایی داغ و تند تند حرف زدنهایی که تمومی ندارن. شبهایی که دلت نمی‌خواد بری بخوابی که تموم نشن.

۶. من و آقای دوست‌پسر اسباب‌کشی داریم. بالاخره خونه گرفتیم. خدا به داد برسه. اگر تا یه ماهه دیگه همدیگر رو نکشتیم حتما خبرش رو بهتون می‌دم.