خانومچه

خوب به سلامتی از شدت فکرهای جورواجور نمی تونم بخوابم. ساعت سه و نیم صبحه. اون دوساعتی هم که مثلا خوابیدم هر یک ربع از خواب پریدم و هزار جور خواب بد دیدم. خوب حقم بود. کسی که روز اول هفته به جای دانشگاه رفتن بنشیند تو خونه و تمام روز اینترنت بازی و وب گردی کند و به قول دوستم کله اش هوا نخورد، عاقبتش هم همینه. این آلمانیها یک عادت خوبی که دارند علاقه ی شدیدشون به هوای آزاد و طبیعت است. از هر سر که بگیریشون بالاخره اون سرش قدم زنان توی یک پارکی، جنگلی یا دم رودخونه ای پیدا میشه. حالا منو ولم کنن تا ابدالدهر از چهاردیواریم بیرون نمیام که نمیام. بعد هم قاطی می کنم مثل الان.

خدابه داد برسد که امروز جه جوری می خوام برم سر کار! حالا خوبه که ساعت کارمون رو کم کردند. هان، اینو براتون بگم: چند وقت پیش یک بخشنامه از طرف دانشگاه اومد که حقوقتون رو زیاد کردیم، اونم ساعتی ۵۰ سنت. اول تو دلم گفتم اینها هم خوشن! حالا مثلا ۵۰ سنت به کجا میرسه؟ بعد دیدم خوب ما که انتظار نداشتیم. اینم بالاخره چند یورویی میشه در ماه. یک سینما میشه باهاش رفت و یک شامی هم خورد. دمشون گرم! هنوز یک ماه نشده بود که دانشکده دبه در آورد که حقوق شما رو زیاد کردن ولی بودجه ی ما رو که بیشتر نکردن! اینجوری ما بودجه مون نمی رسه، قراردادتون باید ساعتش کم بشه! خلاصه همون چند یوروی ناقابل هم میسر نشد!

خیر سرم می خواستم این تحقیق لامصب خاک گرفته رو تموم کنم. دریغ از یک کلمه! حالم از هرچی درس و دانشگاه بهم می خوره. لعنت به خانواده ی آکادمیک. مگر جرات داری بگی من نمی خوام درس بخونم؟ جاتون خالی یکبار ۱۶ سالم که بود گفتم من اصلا نمی خوام برم دانشگاه! وای که چه محشر کبرایی به پا شد. آخرش هم من نفهمیدم که این پدر مادرا خوشبختی بچه هاشونو می خوان یا می خوان یک عروسک کوکی داشته باشن؟ من یکی که دیگه اصلا نمی دونم چی از زندگی می خوام. ترس برم داشته بد جوری. فکر اینکه دختر، آخه تا کی دانشجو؟ تصمیمتو بگیر! چه جوری می خوای زندگی کنی؟ چه جوری پول دربیاری؟ کی می خوای بچه دار شی؟ (آخرش هم نفهمیدم چرا همه می خوان بچه دار شن ولی خودمم یکیشون! احتمالا به دلیل همون عروسک کوکی که قبلا کفتم!) خلاصه بدجوری قاطی کردم.

بعدم خیلی تنها شدم. باباجونم که کشک، مامان جونم که ماست، خواهر برادر که بدتر از من درگیر. دوست هم که چه عرض کنم. آخه اونا چه گناهی کردن؟ هی بری براشون روضه بخونی که چی؟ تازه اونام بیشترشون اینجا نیستن. ولی کلا اینم از مشکلات منه که همیشه نمی تونم درد دلمو بگم. هی میریزم تو خودم. هی میریزم تو خودم. بعد یک روز (یا یک شب!) منفجر میشم. آقای دوست پسر پریروزا یک چیزی گفت که بدجوری منو به فکر انداخت. گفت: «تو با خشمت چیکار می کنی؟ من نگرانتم.» راست می گه. تنها کسی که من می تونم جلوش خشمم رو بریزم بیرون مامانمه. عین آب خوردن سرش داد میزنم. البته اونم خوب بلده خون آدمو به جوش بیاره. ولی با هیچکس دیگه نمی تونم عصبانیتم رو نشون بدم. مثلا این آقای دوست پسر کف کرده که چه جوری ما بعد این همه مدت یک بار هم دعوامون نشده. خوب من می دونم چرا. چون من حتی وقتی حرص می خورم از دستش، ته دلم حق رو به اون میدم و به خودم می گم: «خفه شو! زر زیادی نزن!» خلاصه خوب بلدم به خودم ظلم کنم. ولی آخرش اینه که یک روز کلا قاطی می کنم و همه چیو تموم می کنم و طرف بدبخت هم نمی فهمه چی شد و از کجا خورد. بعد افسرده میشه و من عذاب وجدان می گیرم و بعد من افسرده میشم.

به نظر شما بهتره برم و سعی کنم یکی دو ساعت بخوابم یا ولش کنم و بیخیال خواب شم؟ می گم جدی جدی تیمارستانی شدما! همچین دارم حرف می زنم انگار یکی جلوم نشسته. حالا خوبه سالی ماهی یکبار هم کسی راهشو به اینجا گم نمی کنه.

خوب من برم که کمتر دری وری بگم بهتره. یک چیزی کوفت کنم، شاید سنگین بشم، خوابم ببره!!!

بابا این غربیها شوتِ شوت تشریف دارند. تقصیر خودشان هم نیست. انقدر آزاد زندگی کرده اند که محدودیت به هیچ وجه تو کله هاشون نمی ره. حالا تو چکش بیار بکوب تو سرشون!

توی این فیلم بادبادکباز که من حتی می گم خوب ساختنش یک سوتی حسابی داده اند: زنهایی با برقع در استادیوم فوتبال نشسته اند! آنهم قاطی مردها نه در قسمتی جدا! فوتبالیستهایی هم با شلوار کوتاه دارند فوتبال بازی می کنند! آنهم در دوران طالبان که هم فوتبال ممنوع بوده، هم شلوار کوتاه، هم زن!!!  یعنی به این توجه کرده اند که روزنامه ای که دست هنرپیشه می دن فارسی باشه یا پلاک ماشین به فارسی باشه ولی یادشون رفته که زنها در زمان طالبان جرات نداشتن از خونه بیرون بیان تا چه برسه به اینکه بخوان فوتبال نگاه کنن!

من اوایل فکر می کردم اینجاییا خنگن به خدا! از یک طرف پدر آدم رو در میارن اینقدر که از وضع حجاب و زنان و محدودیتهای شغلی و تحصیلی می پرسند. از طرف دیگه یه چیزهایی به هیچ عنوان حالیشون نمیشه. مثلا با دختر آلمانیه میرم استخر یهو میگه: تو شنا از کجا بلدی؟ (انگار تازه یادش افتاده من خارجیم!) می گم: من بچه که بودم در ایران شنا یاد گرفتم. میگه: آهان پس شنا برای زنها ممنوع نیست؟ (انگار همه چی باید برای ما زنهای شرقی ممنوع باشه!) میگم: نه! چرا ممنوع باشه وقتی همه زن هستن؟ یک دفعه چشماش گرد میشن: یعنی زنها و مردها جدان؟ (ماشالااااا… لطفا به افتخار صافی دوزاری ایشون یک کف مرتب بزنید!) می گم: وقتی زنها تو خیابون باید روسری سر کنن تو انتظار داری حق داشته باشن تو استخر با مایو بیان جلوی مردا؟؟؟ (حالا صد دفعه این جریان مانتو روسری رو براش توضیح دادم ها) هر موردی رو باید جدا براشون توضیح بدی، نمی تونن از یک مورد برای مورد بعدی نتیجه بگیرن. خوب اینهم یک جور خنگیه دیگه!

ولی نه، می خوام با انصاف باشم. حقیقت اینه که این طرز فکر اسلامی یا بهتر بگم س. ک. س. یستی تو ذهنشون جایی نداره. نمی تونه بفهمه چرا زن و مرد با هم نمی شه، چرا زنها نمی تونن برن استادیوم، چرا چکمه رو شلوار ممنوعه، چرا تو دانشگاه دخترها باید یک سر کلاس بشینن پسرها یک سردیگه و و و… اینو نمی فهمن.  ولی خدا وکیلی ما می فهمیم؟ یا فقط یاد گرفتیم که همینه که هست؟