خانومچه

وقتی یک دختر ایرانی و یک پسر آلمانی می نشینند و خاطرات دوران کودکیشان را با هم مرور می کنند، ممکن است چه اتفاقی بیفتد؟

ممکن است از پدربزرگهایشان حرف بزنند. از دو مردی که هم سن و سال بوده اند ولی کیلومترها با هم فاصله داشته اند و قرار نبوده هرگز با هم ارتباطی داشته باشند. یکی از آنها از یک جنگ جهانی جان سالم به در برده، دیگری از یک کودتا، یک انقلاب و جنگی دیگر که گرچه جهانی نبوده ولی زندگی و دنیای او را زیر و رو کرده. یکی کارگر بوده، دیگری معلم. در یک شب این دو که سالهاست برای همیشه رفته اند در کلمات، صدا، خنده ها و اشکهای نوه هایشان به هم می رسند. آنها مثل هم بوده اند: قلبی بزرگ داشتند.

دلم برای پدربزرگ تنگ شده…

یک هفته است که یک جنازه ی متحرکم. اصلا دلم نمی خواهد از تخت بیرون بیام یا کسی را ببینم. فقط مثل یک ماشین هر روز رفتم سرکار یا هر جایی که باید می رفتم. اون قسمت از مغزم و افکارم را که مزاحم بوده اند خاموش کردم و کار کردم. تا کی میشه اینجوری ادامه داد نمیدونم. یک سایه ی سیاه بزرگ افتاده روی زندگیم. خیلی مسخره است که آدم همیشه یادش می ره که چطور زندگی در یک لحظه زیر و رو میشه. صد بار هم دیده باشه باز هم یادش می ره. حالا من در حال فرارم. فرار از خودم ، از زندگیم و از گذشته ام. ولی خوب می دونم که نمیشه. راستی چطوری میشه که اونهایی که باید از همه به آدم نزدیکتر باشند راحت تیشه رو برمی دارند و صاف می کوبند تو ریشه ی آدم؟ نمی فهمند که دارند به ریشه ی خودشون تیشه میزنند؟

ای کاش وقتی بچه بودم یک نفر بهم یاد داده بود همیشه مودب و مهربان نباشم. ای کاش بلد بودم داد بزنم و بگم کسی حق نداره با من اینجوری رفتار کنه. بگم نه! بگم من هستم! من وجود دارم! چرا منو خط زدید و حذف کردید؟

من هستم! سالهاست که هستم. کسی نمی تونه منو حذف کنه!

من خواهری داشتم که حیوانات را دوست داشت و گوشت نمی خورد. من خواهری دارم که بهش تلفن نمی زنم چون خجالت می کشم. من مادری دارم که انگار روزی تصمیم گرفته هیچوقت بزرگ نشود و برای همیشه کودکی لجباز بماند. من پدری دارم که وقتی از موفقیتهایم می گویم اشکهایش را پاک می کند و هیچ نمی گوید. من عمویی دارم که هر سال برای تولدم و سال نو پول می فرستد ولی هیچوقت با من حرف نزده و نپرسیده: «حالت چطوره؟» من برادری دارم که تنهاست، نه! یک گربه دارد. من عمه ای دارم که سه سال است با او حرف نزده ام. من یک دایی دارم که نمی خواهد مادرم بداند که عمه اش مرده است. من یک دختر دایی دارم که دلش مثل آب پاک و مثل آینه صاف است.

و من گم شده ام. در دنیایی از خاطرات تلخ و زخمهای قدیمی. جای من کجاست؟

هر کار می کنم برای عید شوق و ذوق داشته باشم نمی شه. جای خالی مامانم کاملا محسوسه. یک عالمه کار ریخته سرم. کارهایی که البته خودم برای خودم درست کردم که حال و هوای عید بیاد ولی فعلا فقط فشار و استرسش رو احساس می کنم. وسط این هیری ویری لوله ی آب یکی از طبقه های بالا ترکیده و حالا دیوار حموم رو کندن که لوله هارو عوض کنن. خونه رو خاک برداشته. این خیلی رفته رو اعصابم. حالا خدا رو شکر که هر روز باید برم سر کار و نیستم که ببینم از صبح تا عصر کارگر تو خونه است.

گندمهایی که گذاشته بودم برای سبزه گندیدن! سبزه درست کردن یادم رفته! به موقع از تو آب درشون نیاوردم. حالا دوباره گندم گذاشتم ولی تا پنجشنبه سبز نمیشه که!
امروز ۲ یورو دادم یک ظرف پلاستیکی گرفتم که دو تا قاشق سمنو توش بود. با خودم فکر کردم اگر مامانم اینجا بود با این پول گندم خریده بودیم و یک قابلمه به چه بزرگی سمنو پخته بودیم. تازه کلی هم گفته بودیم و خندیده بودیم و دو هفته هم سمنو می خوردیم و حالشو می بردیم.

خلاصه حسابی حالم گرفته است.

به نظر شما موفق می شم دوست پسر جون رو پنجشنبه ساعت ۶ بیدار کنم؟ این واقعا براش سواله که ما ساعت ۱۰ دقیقه به ۷ (که اینجا سال تحویل می شه) دقیقا چیکار باید بکنیم. و من خودم هم نمی دونم می خوام چه خاکی به سرم بریزم. حالا اگر تلویزیون فارسی زبان داشتم باز یه چیزی. ولی اینجوری بدون هیچی؟!

وای! حالم داره بهم می خوره!

الان سی ان ان داشت می گفت ۱۳ درصد آمریکاییها فکر می کنن باراک اوباما مسلمونه. اومدم بگم عجب خنگایی، یاد این انتخابات درخشان خودمون افتادم و تصمیم گرفتم خفه خون بگیرم.

ولی نه! الان که بیشتر فکر کردم دیدم اونها اگر بخوان به هر منبع و اخباری دسترسی دارند. در حالیکه ما گرفتار سانسور و فیلترینگ و … هستیم و صدا و سیما هم که قربون عمه ام بره با این خبرگزاری بیطرفانه اش!!! پس همون که اول گفتم: عجب خنگایین این آمریکاییها!

ایران رفتن خیلی خوبه. خوش میگذره. منتها اشکال بزرگش اینه که آدم وقتی برمی گرده دپرس میشه.

یه نفر بیاد منو از تو این چاه سیاه دربیاره……………..

من دوستتون دارم. یعنی نمی دونید؟ یعنی نمی فهمید؟ مگه میشه؟ پس چرا حالمو می گیرید؟ چرا به خاطر تو فلانی رو بیشتر دیدی و بهمانی رو بیشتر دوست داری، اون لحظه های کوتاهی رو هم که با هم داریم تیره و تار می کنید؟ به خدا همه تون رو دوست دارم. مگه میشه نخوام باهاتون باشم؟؟؟

چرا؟ چرا عذاب وجدان بهم میدید؟

من همینم. بهتر نمی تونم باشم!

پارسال می خواستیم بریم حموم و همدیگرو کیسه بکشیم. من می گفتم اول بریم تو وان پر از آب که چرکهامون خیس بخوره و وقتی کیسه می کشیم خوب بیاد!!! تو مسخره ام می کردی و می خندیدی. بعد چی شد؟ من کلافه شدم و رفتم خونه. دیگه حوصله ی هیچی نداشتم. نه وان ، نه کیسه!

امسال پیش خودم گفته بودم ازت می پرسم، شاید رفتیم حموم. اومدم خونه تون دیدم اصلا دیگه وانی در کار نیست، برش داشتید! دلم سوخت. فرصتی بود که از دست رفته بود و دیگه بر نمیگرده. اینو با دیدن جای خالی وان فهمیدم. احمقم، نه؟