باورتون میشه که من تا دیروز فرهاد مهراد را نمی شناختم؟ یعنی من الان ۲۴ ساعته که کف کردم و موندم که چرا من اینقدر شوتم؟؟؟!!! یعنی خانواده ی من ایییییییییینقدر احساس روشنفکری می کرده که فرهاد هم از نظرش مبتذل بوده؟؟؟ توی خونه ی ما خروار خروار نوار مرضیه و پری زنگنه و پریسا و شجریان پیدا می شد، ولی دریغ از داریوش، ابی یا گوگوش!

خلاصه من از دیروز دارم کنسرت فرهاد در آلمان (سال ۱۹۹۵) رو نگاه می کنم و به شدت به روحیه ی این روزهام می خوره. حسابی عاشقش شدم و اصلا باورم نمیشه که این آدم با این صدا دیگه وجود نداره. یعنی وقتی این آهنگ رو گوش می دم احساس می کنم بعضی از آدمها نباید بمیرند:

اینهم سایت فرهاد. روحش شاد.

عمق فاجعه اونجاست که بعد از سالها زندگی کردن در کشوری که توش برای کسی اصلا مهم نیست که تو کجا میری یا کی میری و با کی میری، یک روز وقتی برای بار سوم یا چهارم برای خرید و انجام کارهای خرده ریز می خوای بری بیرون، یک دفعه مچ خودتو می گیری که داری به این فکر می کنی:«وای! الان همسایه ها و مغازه دارها چی فکر می کنند؟ میگن این زنه هی میره و میاد که جلب توجه کنه. لابد یه چیزیش میشه.» بعد حالت بد میشه که خدایا! این فکرهای احمقانه ی ابلهانه ی نفرت انگیز از کجا یه دفعه سر در آوردن؟ بعد یادت میفته که ۱۲ یا ۱۳ سالت بوده و مادرت حاضر نبوده تنهایی بره خرید چون اون روز دو دفعه بیرون بوده و از جلوی بقالی و قصابی و سبزی فروشی رد شده. حالا می ترسه مغازه دارها و همسایه ها بگن:«این زنه یه چیزیش میشه. خرابه!» و تو با اینکه همه چی رو نمی فهمیدی ولی می فهمیدی که حالت داره بهم می خوره از اینکه مادرت به خاطر یه چیز مسخره، نه، یه چیزی که اصلا وجود نداره، آره به خاطر تصور یک اتهام باید توی خونه بمونه. از یک طرف خشمگینی که چرا ممکنه کسی بی دلیل به مادرت اتهام بزنه، از طرف دیگه از دست مادرت عصبانی هستی که تسلیمه و از طرف دیگه اعتمادت یه خش دیگه برداشته. اعتمادت به خودت و به رفتارت، به اینکه وقتی درستی می تونی درست هم زندگی کنی.

اعتماد من توی اون سالها، اون سالهای حساس بلوغ، یه بار و دو بار خش نخورد. هر روز یه نفر یه تیکه اش رو از بین برد. روزی که دوستم بهم گفت: «اگر وقتی داری از جلوی پسری رد میشی کیفت رو از این شونه بندازی رو اون شونه یعنی می خوای بهت متلک بگه!» و من داشتم می مردم از تصور اینکه شاید قبلا ندانسته اینکار را کرده باشم: حالا پسرهای محل چه فکری درباره ی من می کنند؟ روزی که یکی از دخترهای فامیل بهم گفت:«یه خانوم هیچوقت دستشو طرف لبش نمی بره و به لبش دست نمیزنه.» و من نمی فهمیدم چرا و همین نفهمیدن منو دیوونه می کرد، چون شاید چیزهای زیاد دیگری هم بودند که من نمی دونستم و نمی فهمیدم ولی مهم بودند. از کجا باید می دونستم که رفتارم درسته و علامتی، حرکت زشتی در آن نهفته نیست؟ این یعنی تمام مدت خود را متهم دیدن و همیشه با ترس زندگی کردن. عمق فاجعه همین ترسیه که هنوز بعد از این همه سال با منه.

جالب اینجاست که از هر طرف که بخوام به قضیه نگاه کنم مسخره است، یعنی از دید اینجا که خوب گفتم، اصلا کسی به همچین چیزی فکر نمی کنه که مثلا فلانی چقدر تو خیابونه! از دید اون بقال و قصاب ایران هم که بخوام نگاه کنم، خوب با معیارهای اونا آره من یه زن خرابم! اصلا هم برام مهم نیست که اونها چی فکر می کنن! ولی این فقط از دید عقله. وقتی اون احساس مسخره دوباره زد بالا، میشی همون دختر ۱۲-۱۳ ساله که حیرون مونده و ترسیده، چون دیگه نمی تونه به عقل و حس خودش اعتماد کنه.

برای مرد خارجی هرچی درست کنی با کمال میل می خوره و به به و چه چه می کنه حتی اگر آب دوغ خیار باشه. ضمنا واینمیسه بالا سر آدم موقع آشپزی که هی بگه ولی مامان من اینجوری درست نمی کرد اونجوری دوست می کرد.

این پست به سفارش آقای دوست پسر نوشته می شود که متوجه شده یک سافت وری وجود داره که خیلی هم راحت میشه ازش استفاده کرد و از شر سانسور اینترنتی راحت شد. حالا ایشون گیر داده اند که بیا اینو به فارسی ترجمه کن! بنده به علت گشادی بعضی نقاط بدن از ترجمه معذورم ولی شما وبلاگنویسان و وبلاگخوانان محترم که ماشالا انگلیسیتون هم حرف نداره، خودتان یک نگاهی بیندازید و ببینید به دردتان می خورد یا نه.

این یک توضیح کلی درباره ی اینکه سانسور اینترنتی چیه و چطوری کار می کنه.

این هم روش نصب و استفاده از سافت ور مذکور.

اگر به دردتان خورد و حالش را بردید دعا کنید به جون آقای دوست پسر کاسه ی داغتر از آش من!

نمی دانم این خبر را خوانده اید یا نه:

فدراسيون فوتبال با ارسال نامه اي به باشگاه استقلال تهران اعلام نمود در صورتي که دو بازيکن اين تيم از هفته آينده تغييراتي در وضعيت ظاهري خود به وجود نياورند،از شرکت در مسابقات اين تيم محروم مي شوند.

اين دو بازيکن مهدي امير آبادي و سياوش اکبرپور هستند که به اعتقاد فدراسيون وضعيت ظاهري آنها مناسب نيست و بايد اصلاحاتي را در خود به وجود آورند.
فدراسيون رسماً اعلام نموده در صورتي که اين دو بازيکن شکل ريش هاي خود را تغيير ندهند،نمي توانند در بازيهاي استقلال به ميدان بروند.
اين موضوع را نظري جويباري در تمرين روز چهارشنبه استقلال به اين دو بازيکن اعلام کرد

بعله آقا! فوتبال چه اهمیتی دارد؟ حفظ اسلام مهم است که آنهم بسته به ریش این دو جوان است. اصلا فدراسیون فوتبال باید در تمام موارد بازیکنان را کنترل کند. از کجا معلوم که اینها وقتی توالت می روند درست طهارت بگیرند؟ باید یک نفر باشد که نظارت کند. اگر اینها طهارت نگرفته بازی کنند اسلام و کشور ضربه می خورد. ملت اینقدر شهید نداده اند که حالا به خاطر چند تا جوان بازیگوش اینطور ضربه بخورند!

نمی دانم با این تکه کاغذی که پیدا کرده ام و دخترک ناز با خط کلاس اولیش رویش نوشته:” …جون، دوستت دارم.” چه کار کنم.

خواهرزاده ی دوست پسر سابق است که احتمالا دیگر هرگز او را نخواهم دید. و نمی دانم چرا بغض کرده ام…

سر کار بودم و با همکارام طبق معمول حرف ایران و احمدی نژاد شد. دختر گرجستانی برگشت گفت: چرا هیچکس ترورش نمی کنه؟ پسر نیمه آلمانی نیمه عرب جواب داد: “برای اینکه همه ی اونهایی که اینکاره ان توی دار و دسته ی خودشن!”

مامانم به داییم گفته: “این عروستون یک زنگ هم به من نمی زنه!” بهش می گم: “چرا می گی عروستون؟ چرا نمی گی پسرتون؟ اون برادرزاده اته. اگر انتظاری داری باید از اون داشته باشی. ” می گه: “خوب اون مرده! زن باید به فکر این چیزها باشه!” می خواستم خفه اش کنم! آسمون بری زمین بیای آخرش زن مقصره.

من نمی دونم چه حکایتیه که کرم نوشتن در بدترین وقت به سراغم می آید. امروز برادر جان یک عدد روان نویس ماه به من هدیه کرد (یعنی یک جورایی خودم هدیه اش کردم!) و بنده الان به جای رسیدن به آن هزار و یک کاری که روی سرم ریخته دارم با روان نویس نو روی کاغذ پست بعدی وبلاگم را می نویسم! این یعنی از اون شاهکارها که فقط از من بر میاد: چرک نویس برای وبلاگ!!!

عرضم به حضورتون که مادر بنده بالاخره رضایت دادند تشریف بیارن سر خونه زندگیشون. (منظورم خونه زندگی خودشه ها! فکرهای بد به سرتون نزنه که مثلا رفته باشه سر خونه زندگی بابام! خدا به دور!) خلاصه این یعنی بنده که همچین بفهمی نفهمی جول و پلاسم را منزل ایشون پخش کرده بودم و از موهبات الهی مثل ماشین لباسشویی و ظرفشویی، تلویزیون و تخت گل و گشاد برخوردار شده بودم مجبور شدم برگردم سر خونه زندگی کوچولو موچولو و خانومچه ای خودم. حالا من موندم و یک خروار کتاب که نمی دونم کجا جاشون بدم (چون کتابخونه ام دیگه جا نداره) دو تا ساک که باید باز بشن و مقادیر متنابهی سوغاتی.

خونه ام را با اینکه کوچیکه دوستش دارم. توش آرامش دارم. ولی خوب دلم می خواهد یک روز یک خانه ی واقعی داشته باشم، نه فقط یک اتاق. خانه ای که حیاط داشته باشه و بتونم روی چمنهاش که از قطره های بارون خیسن راه برم، پا برهنه راه برم. یا در یک روز آفتابی تابستان یک کتاب بردارم و روی چمنها دراز بکشم و کتابم را بخوانم. دلم می خواهد یک آشپزخانه ی بزرگ داشته باشه که بتونم مهمونهای زیادی رو دعوت کنم. دلم می خواهد یک سگ داشته باشم که شبها از صدای آب خوردنش و تلق و تلق کاسه ی فلزی آبش روی موزاییک زمین بیدار شم. و صبح که تازه بیدار شدم و دارم در تختم جا به جا می شوم سگم بدود دم تخت و با لیسیدن صورتم بگوید:« آخ جون! بالاخره بیدار شدی؟ یالا منو ببر بیرون جیش کنم!» یا حداقل یک گربه داشته باشم که شب بیاید تو تخت و روی پاهایم ولو شود و من از ترس اینکه بیدارش کنم تمام شب جم نخورم و بد خواب شم. خوب فوقش روز بعد از خستگی جنازه ام، عوضش یک احساس کم نظیر را تجربه کرده ام: نفس کشیدن یک موجود کوچولوی پشمالوی گرم و نرم که از تمام دنیا و جاهای قشنگ و امن و دنجش پاهای تو را انتخاب کرده و تو گرمای بدنش را حس می کنی و نفسهای مرتبش را. حالا شاید هم کمی پنجه هایش را فرو کرد توی پایت. چه باک؟

آره! من همچین خانه ای می خواهم. با یک عالمه قفسه ی کتاب که مجبور نباشم کتابها را روی هم زیر تخت یا روی زمین بچینم. می خواهم کتابهایم جلوی چشمم باشند. تمییز و مرتب و قشنگ در یک کتابخانه. می خواهم هر کس آمد به خانه ام کتابهایم را نگاه کند و فکر کند: «به! بابا! این خانومچه چه آدم کتاب خونده و روشنفکریه!» و من به روی خودم نیارم که بیشتر کتابها را نخوانده ام چون وقتم را به دیدن سریالهای تلویزیونی تلف کرده ام. هنر که می کنم حواسم هست بیرون که می روم کتابی توی کیفم باشه که توی قطار یا اتوبوس بخونم. به شرط اینکه کلفت و سنگین نباشه که از کت و کول بیفتم. اصولا کتابهای کلفتتر از سیصد صفحه پیش من شانس خوبی برای خوانده شدن ندارند. توی قطار و اتوبوس هم باید شانس بیاری که از این تینیجرهای پرروی آلمانی (منظورم حتما آلمانی الاصل نیست، ممکنه اصل و نسبشون ایرانی باشه یا ترک یا هرچی، مهم اینه که اینجا بزرگ شدن و اینجایین) که خدا را هم بنده نیستند اون نزیکیها نباشند و صدای آهنگ گوشخراشی که از توی موبایل یا حتی گوشی ام پی تری پلیر توی گوششان در می آید نگذارد یک کلمه هم بفهمی که اصلا داری چی می خونی.

مسنها هم یک جور دیگر توی اعصاب می روند. چند روز پیش دوتا خانم ۵۰-۶۰ ساله حدود نیم ساعت راجع به شیشه پاک کردن حرف می زدند و درد دل می کردند. فقط آخر حرفهاشون دو کلمه حرف حساب زدند و آنهم اینکه زمان چقدر زود می گذرد و این عمر ماست که دارد تند و تند می گذرد.

بدن بنده هم در راستای گذر عمر و جهش به سوی پیری تصمیم به انقلاب گرفته و مدتیست که نقاط مختلفش در زمانهای مختلف روز و به دلایل نامعلومی درد می گیرند! مثلا پا درد که باعث شده خیلی به مادر گرامی شباهت پیدا کنم. مخصوصا که امروز متوجه شدم دقیقا مثل ایشون هنگام احساس درد عضلات صورتم را منقبض می کنم و لبهایم را گاز می گیرم تا آخ و واخی از خودم بروز ندهم و بعد نفس عمیقی می کشم. خوب شاید این عکس العمل میلیونها انسان درد دار باشد ولی این شباهت من رو به فکر فرو برد. چون قبلا همیشه فکر می کردم که مادر جان چقدر ادا و اصول و ناز دارند و خودشان را لوس می کنند. حالا خودم بدتر! امروز با هم بیرون بودیم و ایشون تقریبا از من تندتر راه می رفتند، در حالیکه من همیشه به خاطر تند پا بودنم معروف بوده ام و حتی آقایون بارها با تعجب به من گفته اند که چقدر تند راه می روم.

خلاصه باید یادم باشد اینها را بعدا به دخترم یا پسرم بگویم، اگر روزی او هم (مثل قبلا های من به مادرم) به من بگوید:«مامان تندتر بیا! خسته شدم! می خوام زودتر برسم خونه!» خیلی می ترسم. می ترسم روزی بچه ام یا بچه هایم را همانقدر کسل و عصبی بکنم که مادرم مرا خسته و کسل و عصبی می کند. گرچه از این هم می ترسم که اصلا بچه ای در کار نباشد، ولی آن حکایت دیگریست.

نمی دانم تقصیر کیست یا اصلا کسی مقصر است؟ فقط می دانم که بعد از دو سه ساعتی بودن با مادرم با احساس خفگی بیرون آمدم. از اینکه باید کوچکترین چیزها را به مادرم یاد بدهم عاجز می شوم. انگار که کودکی باشد ولی نیست! از شنیدن «بلد نیستم » و «یادم رفته» خسته شده ام. حتی عوض کردن کانال تلویزیون را هم از من می خواهد! موقع بیرون آمدن گفتم: « اینقدر نگو نمی توانم. بلد نیستم!» گفت : «آخه باید یکی یادم بده؟!» می خواستم بگویم:« مگر من خودم یاد نگرفتم؟ تمام زندگی را خودم یاد گرفتم. تو که چیزی به من یاد ندادی!» ولی گفتم: «سعی کن! یاد می گیری!»

در عمق وجودم خشم عجیبی نسبت به پدر و مادرم دارم. می دانم چرا ولی نمی دانم چرا تمام نمی شود. هرچه گریه کردم، هرچه فریاد زدم، هر چه خواستم ببخشم که تمام شود، باز هم تمام نشد. باز می بینم هست. سرک می کشد و تنم را به لرزه در می آورد. بعد چاره ای ندارم جز اینکه به اتاقکم پناه بیاورم و در تنهایی خودم باشم.

به نظر شما آدم از نظر روحی روانی در چه وضعیه که بعد از دوش گرفتن متوجه میشه تمام مدت عینکش به چشمش بوده؟